ابله گونه

ابله گونه. [ اَ ل َه ْ ن َ/ ن ِ ] ( ص مرکب ) ساده لوح. خُلَک: این فرخ مردی بود صائن و عفیف ولیکن پاره ای ابله گونه. ( تاریخ بخارا ).

(اَ لَ. نِ ) (ص مر. ) ساده لوح، پخمه.

ابله مانند، ساده لوح.

( صفت ) ساده لوح خلک.

ساده لوح، پخمه.

💡 نرود جز که ابله و بدخوی در سفر بی‌سلاح و بی‌نیروی

💡 که از ابلهی مرد و از بیهشی زبونی شمارد همی خامشی

💡 چون شنید آن گرگ از خر نعل زر از طمع ابله شد و مفتون خر

💡 خواب را با مرگ ره بی منتهاست غافی را ز ابلهی بس فرقهاست

💡 مشت بر هم می‌زدند از ابلهی پر بدند از جهل و از دانش تهی

💡 این نه مدحست حسب حالست این تا نگوئی که مردک ابله بود