واکل
لغت نامه دهخدا
واکل. [ ک ِ ] ( ع ص ) فرس واکل؛ اسب که بر صاحب خود اعتماد کند در دویدن و محتاج ضرب باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). اسب تنبل که در دویدن محتاج به تازیانه باشد و تا تازیانه نخورد ندود. ( ناظم الاطباء ). ستوری که در رفتن سستی کند. ( از اقرب الموارد ).
جمله سازی با واکل
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 در اواخر قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ مدارس خصوصی برای دختران در فنلاند تأسیس شد که از جمله مدارس خصوصی کریستینا کروک، آنا سالمبرگ و سارا واکلین هستند. این مدارس به دلیل آموزش کم عمق از دستاوردها مورد انتقاد قرار گرفتند، که منجر به تصمیمگیری شد که دختران باید در اصلاح مدرسه در سال ۱۸۴۳ گنجانده شوند و سال بعد، دو مدرسه دولتی دخترانه سوئدی زبان در تورکو و هلسینک تأسیس شد. این امر منجر به تأسیس شبکه ای از مدارس دخترانه از نوع مشابه در فنلاند شد. در ابتدا مدارس برای دختران خانوادههای طبقه بالا اختصاص داشت.
💡 در فصلهای معتدل سال، میوههای شیرین و خوشطعم واکل در بازارها فراوان میشوند و بسیاری از مردم برای چشیدن طعم آن به میوهفروشیها میروند.
💡 مادر برای سلامت فرزند کوچک خود، یک ظرف از میوههای تازه شامل سیب، پرتقال و چند عدد واکل رسیده تهیه کرد تا ویتامین کافی دریافت کند.
💡 باغداران در مناطق نیمهگرمسیری معمولاً درختان واکل را میکارند زیرا این درخت به خوبی با شرایط اقلیمی و خاک آن مناطق سازگاری دارد.