لغت نامه دهخدا
هوکش. [ هََ / هُو ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب ) کشنده هو. || ( اِ مرکب ) مرهم که بر جراحت ضماد کنند التیام را. ضماد. ( یادداشت مؤلف ).
هوکش. [ هََ / هُو ک َ / ک ِ ] ( نف مرکب ) کشنده هو. || ( اِ مرکب ) مرهم که بر جراحت ضماد کنند التیام را. ضماد. ( یادداشت مؤلف ).
کشنده هو مرهم که بر جراحت ضماد کنند التیام را ضماد
💡 ز غنا و فقر هوکشان به خراب باده فسون مخوان که به حرف وصوتپر و تهی غمخشک و تر نکشد قدح