لغت نامه دهخدا
مکمور. [ م َ ] ( ع ص ) مردی که خاتن طرفی از سر نره وی بریده باشد. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). آنکه در ختنه کنارسر نره وی بریده شده باشد. ( ناظم الاطباء ). || بزرگ سر نره. ج، مکموراء. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ). کسی که سر نره وی بزرگ باشد. ( ناظم الاطباء ).