قاعده الشیء ما لم یجب لم یوجد

[ویکی فقه] مفاد قاعده الشیء ما لم یجب لم یوجد این است که هر چیزی که ممکن بالذات است، برای آنکه به وجود آید، باید حتماً موجود دیگری، وجود را برایش ضروری کند؛ یعنی به آن وجوب دهد و لذا هیچ ممکن بالذاتی تا واجب بالغیر نشود، موجود نمی شود.
نتیجه طبیعیِ این قاعده فلسفی در مورد وجود ممکنات آن است که ممکنات برای معدوم بودن نیز باید از سوی شیء مفروضِ دیگری، عدم برایشان ضروری شود و ممتنع بالغیر شوند و لذا هیچ ممکن بالذاتی تا ممتنع بالغیر نشود، معدوم نمی شود. البته روشن است که شیء مفروضی که به ممکن، ضرورتِ عدم و امتناع می دهد، خودْ امرِ معدوم و ممتنعی (یا ممتنع بالذات یا ممتنع بالغیر) است.

💡 و آن وجه دوم كه از بعضى نقل كرد وجه دقيق ترى است، و آيات زير هم آن را تاءييد مىكـنـد: (فـلا تـعلم نفس ما اخفى لهم من قره اعين )، (لهم ما يشاون فيها و لدينا مزيد، وبدا لهم من اللّه ما لم يكونوا يحتسبون ).

💡 ثواب روز دار   حديث: 1 ابى رحمه اللهقال حدثنى سعد بن عبدالله عن محمد بن الحسين عن على بن النعمان عن عبدالله بن طلحه عنجعفر بن محمد عن ابيه عن ابائه عليهماالسلامقال قال رسول الله صلى الله عليه و آله الصائم فى عباده الله و آن كان نائما علىفراشه ما لم يغتب مسلما.

💡 (ولى خداوند چيزهائى مى دانست كه شما نمى دانستيد) (فعلم ما لم تعلموا).