شیرین گوی

شیرین گوی. ( نف مرکب ) شیرین گو. شیرین گفتار.

شیرین گو شیرین گفتار

💡 راستی هست مونسی خوش خوی نیک خاموش، لیک شیرین گوی

💡 پیش چشمش لب شیرین گویی شربتی در نظر بیماری است

💡 شو ز فیاض خرد تلقین جوی راست گو لیک خوش و شیرین گوی

💡 سعدیا شور عشق می‌گوید سخنانت نه طبع شیرین گوی

💡 شو ز فیاض خرد تلقین جوی راست گو لیک خوش و شیرین گوی

💡 ای خیالی به وجودش همه شیرین گویی چو دهانش سخن آغاز کند تو عدمی