بلا دیدن

بلا دیدن. [ ب َ دی دَ ] ( مص مرکب ) رنج دیدن. ( فرهنگ فارسی معین ). آزار دیدن. دچار اذیت و آزار شدن: گفت این آزادمرد در هوای ما بسیار بلاها دیده است. ( تاریخ بیهقی ص 285 ). این عبدا... صاحب برید بود... و بسیار بلا دید. ( تاریخ بیهقی ).
هم از زهر من کس گزندی نبیند
من از زخم کس هم بلایی نبینم.خاقانی.زبس بلا که بدیدم چنان شدم به مثل
که گر سعادت بینم گمان برم که بلاست.مسعودسعد.ضرورتست بلا دیدن و جفا بردن
ز دست آنکه ندارد به حسن همتایی.سعدی.صبر قفا خورد و به راهی گریخت
عقل بلا دید و به کنجی نشست.سعدی.|| به مصیبت دچار شدن. ( فرهنگ فارسی معین ).

( مصدر ) ۱- رنج دیدن.۲- بمصیبت دچار شدن.

💡 دل به جان آمد از عنا دیدن وز عنای جهان بلا دیدن

💡 بند بر پای توقف چه کند گر نکند شرط عشق است بلا دیدن و پای افشردن

💡 آیدم زلف تو در خواب و پریشانم ازین که بود شور و بلا دیدن ثعبان در خواب