ابوالزناد عبدالله بن ذکوان

[ویکی فقه] اَبوالزَّناد، عبدالله بن ذکوان (د ۱۷ رمضان ۱۳۰ ق/ ۲۰ مة ۷۴۸م)، از تابعین مدینه.
کنیه وی در اصل ابوعبدالرحمن بوده است.
ابن سعد، محمد، ج۱، ص۳۱۸، الطبقات الکبری، القسم المتمم، به کوشش زیاد محمد منصور، مدینه، ۱۴۰۳ق/۱۹۸۳م.
ابوالزناد پیش از به خلافت رسیدن عمربن عبدالعزیز، مدتی کاتب یحیی بن حکم بن ابی العاص والی مدینه بود.
جهشیاری، محمد بن عبدوس، ج۱، ص۱۳، الوزراء و الکتاب، قاهره، ۱۳۵۷م.
در میان مشایخ ابوالزناد گروهی از مشاهیر تابعین دیده می شوند که در آن میان به خصوص باید از فقهای سبعه مدینه: سعید بن مسیب، عروة بن زید، قاسم بن محمد، ابوبکر بن عبدالرحمن، خارجه بن زید، عبیدالله بن عبدالله بن عتبه و سلیمان بن یسار یاد کرد
ابن سعد، محمد، ج۱، ص۳۱۹، الطبقات الکبری، القسم المتمم، به کوشش زیاد محمد منصور، مدینه، ۱۴۰۳ق/۱۹۸۳م.
...

💡 به همين جهت برخى از ياران اهل سخن و بيان خود، مانند عبدالله بن عباس و صعصعة بنصوحان را به نزد آنان فرستاد، تا با آنان بهتفصيل گفت وگو كنند. ولى از اين راه نيز نتيجه مطلوبى به دست نيامد.

💡 در تاریخی آمده است که عبدالله بن مبارک در یکی از کوچه های شام همی رفت و مستی را دید که همی خواند: عشق خوارم ساخت. خوارم از آن رو که به معشوق راهیم نیست.

💡 نقل است که عبدالله بن مبارک را دید که پیش ِ او می رفت. فضیل گفت: «از آنجا که رسیده ای بازگرد و الّا من باز می گردم. می آیی که مشتی سخن بر من پیمایی و من بر تو پیمایم؟».

💡 معاويه در پاسخ نامه عبدالله بن عباس نيز همين شيوه را به كار برد، در پى اين جريانابن عباس نامه اى به امام نوشت، و آن حضرت را به جنگ با معاويه برانگيخت.

💡 آنان چون خدمت حضرت رسيدند عرض سلام نمودند، عبدالله بن خليفه گويد: به خداسوگند آن جماعت و حسن هياءت آنان مرا به شادى واداشت و هر كدام از آنها سخنى گفته وعرض ارادت نمودند.