جنگل نشین

{forest dweller} [مهندسی منابع طبیعی- محیط زیست و جنگل] مردمی که در جنگل زندگی می کنند و برای تأمین معاش و حفظ ساختار اجتماعی و هویت فرهنگی و دانش سنتی خود به آن وابسته اند

جنگل نشین ( انگلیسی: Bushranger ) در اصل، عنوان محکومین فراری سال های اولیه حل وفصل تعدیل کُلنی بریتانیا/استرالیا است که مهارت های بقا برای زنده ماندن در جنگل ها و بیشه زارهای استرالیا را داشتند. آن ها از این بیشه زارها به عنوان یک پناهگاه برای پنهان شدن از دست مقامات دولتی و قضایی استفاده می کردند. از سال ۱۸۲۰ اصطلاح جنگل نشین برای اشاره به کسانی که به حقوق اجتماعی و امتیازات پشت پا زده و دست به سرقت های مسلحانه به عنوان یک روش زندگی می زدند استفاده می شد. بیشه زارها به عنوان پایگاه اینگونه افراد تلقی می شدند.
جنگل نشینی در طول دوران تب طلای استرالیا از سال ۱۸۵۰ تا ۱۸۶۰ میلادی رونق بسیار یافت. همان زمانی که افرادی همچون بن هال، فرانک گاردینر، و جان گیلبرت با رهبری باندهای مخوف در مناطقی از نیو ساوت ولز رعب و وحشت ایجاد آوردند. این پسران وحشی استعمار عمدتاً فرزندان محکومین استرالیایی بودند که چیزی شبیه به راهزنان جاده بریتانیایی و قانون شکنان غرب وحشی آمریکا به شمار می رفتند که جنایات آن ها به طور معمول شامل سرقت از بانک شهرهای کوچک می شد. در سایر موارد، افراد مشهور و بدنام مانند دن مورگان، برادران کلارک و مشهورترین جنگل نشین شناخته شده استرالیایی یعنی ند کلی شماری از مأموران پلیس را هم به قتل رسیدند.
واژه و اصطلاح جنگل نشین ( بوش رنجر ) نخستین در فوریه ۱۸۰۵ و در روزنامه سیدنی گازِته مطرح شد. این روزنامه در آن تاریخ گزارش می دهد که یک گاری توسط ۳ مرد که ظاهراً خود را تحریم کرده و جنگل نشین شده اند متوقف شده است. به نظر می رسد از این زمان به بعد این اصطلاح برای افراد جنایتکار که در جاده ها و بوته زارها به مردم دستبرد می زدند مورد استفاده قرار گرفت.

💡 از سایر گونه‌های درختی این جنگل‌ها می‌توان به افرا، کیکم، بنه، زبان گنجشک، گلابی وحشی، ولیک، ارغوان، انواع بادام و غیره اشاره نمود. به‌طور کل می‌توان گفت جوامع بلوط در ارتفاع ۶۵۰ تا ۲۴۰۰ متر از سطح دریا حضور دارند که بالاتر از این ارتفاع جوامع ارس و پایین آن جوامع بنه - بادام ظاهر می‌شوند. فرم غالب جنگل‌شناسی، جنگل‌های شاخه زاد بوده و این دلالت بر تخریب ناشی از حضور طولانی مدت جوامع انسانی دارد. متأسفانه به دلیل رشد جمعیت در قرن اخیر و نیاز جنگل نشینان به سوخت، منبع غذایی برای دام‌ها و زمین‌های کشاورزی بهره‌برداری غیراصولی از این جنگل‌ها به‌کلی چهره آن‌ها را دگرگون کرده‌است و بجز در نقاط معدودی نشانی از انبوهی سابق این جنگل‌ها نیست.

💡 از صنایع دستی نمدمالی، گلیم بافی، جوراب بافی، چادرشب بافی، لاکتراشی (هنر جنگل نشینان که با چوب محصولات همچون قاشق، پارچ و دیگر ادوات تزئینی تولید می‌کنند)، سالی بافی (تور ماهیگیری) سفال‌گری (گمج، کوزه و…)و ساخت انواع ادوات ساده مربوط به کشاورزی (همچون داس، تبر، کرباس، گاجمه، بلو، گرباس، فیکا) و… را می‌توان نام برد.