حضرت آیتالله العظمی حاج سید محمد شیرازی در سال ۱۳۴۷ هجری قمری در شهر نجف اشرف دیده به جهان گشودند. ایشان در سنین کودکی، یعنی هنگامی که تنها ۹ بهار از عمرشان میگذشت، همراه با پدر بزرگوارشان، مرحوم آیتالله العظمی سید مهدی شیرازی، به کربلای مقدس مهاجرت فرمودند. در حوزه علمیه، آیتالله العظمی شیرازی (قدس سره) دروس مقدماتی و عالیه سطح فقه و اصول را در محضر اساتید برجستهای تلمذ کردند. از جمله اساتید ایشان میتوان به پدر گرامیشان، مرحوم آیتالله العظمی سید میرزا مهدی شیرازی، مرحوم آیتالله العظمی سید هادی میلانی، مرحوم آیتالله العظمی شیخ محمدرضا اصفهانی، مرحوم آیتالله سید زینالعابدین، و آیتالله شیخ جعفر رشتی اشاره کرد که همگی از مراجع و اعاظم علمی زمان خود بودند.
ایشان در سن ۴۴ سالگی، به دلیل فشارهای و آزار و اذیتهای حکومت وقت، مجبور به خروج از عراق شدند و به کشور کویت مهاجرت کردند. این دوران مهاجرت ادامه یافت تا اینکه در سال ۱۳۹۹ هجری قمری، در سن ۵۲ سالگی، به شهر مقدس قم عزیمت کرده و در مرکزیت نشر معارف اهل بیت سکنی گزیدند. این مهاجرت نقطه عطفی در مسیر فعالیتهای علمی و مرجعیت ایشان محسوب میشود که زمینهساز گسترش نفوذ فکری و فقهی ایشان در جهان اسلام گردید.
مقام علمی و فقهی رفیع حضرت آیتالله العظمی شیرازی مورد اذعان بسیاری از بزرگان علم و فقاهت قرار گرفته است، چنانکه شخصیتهایی چون مرحوم علامه امینی و شیخ آقا بزرگ تهرانی، صاحب اثر گرانسنگ «الذریعه»، به جایگاه علمی ایشان اشاره کردهاند. علاوه بر اخذ اجازه اجتهاد از مراجع عالیقدری چون مرحوم آیتالله العظمی سید میرزا مهدی شیرازی و مرحوم آیتالله العظمی سید علی بهبهانی رامهرمزی، بسیاری از فقها و مجتهدین برجسته حوزههای علمیه، مقام والای اجتهاد ایشان را تأیید نمودهاند. برخی از آنان حتی بر «اعلمیت» معظمله تصریح کرده و عموم مؤمنین را در امر تقلید به ایشان ارجاع دادهاند، که این امر بیانگر عمق دانش و قابلیت استنباط ایشان از مبانی فقهی است.
