لغت نامه دهخدا
( بالضرورة ) بالضرورة. [ بِض ْ ض َ رَ ] ( ع ق مرکب ) ( از: ب + ال + ضروره ) بطور ضرورت. بطور لزوم. بطور حاجت. ( ناظم الاطباء ). ضرورةً. و رجوع به ضرورت شود.
بالضروره
فرهنگ فارسی
ناچار ناگریز لاجرم بطورلزوم: (( واحتمال دارد که سلاطین دکن بالضره باتفاق متوجه شوند...
جمله سازی با بالضروره
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 فلسفه هاى (بودن ) فلسفه هايى است كه بودن و نبودن را غيرقابل جمع و تناقض را محال فرض مى كرده اند چنين فرض مى كرده اند كه اگر بودنهست نبودن نيست، و اگر نبودن هست بودن نيست. پس، از اين دو يكى را بايد انتخاب كرد،و چون بالضروره بودن هست و جهان و جامعه هيچ اندر هيچ نيست، پس بر جهان (سكون) و ايستايى حاكم است.
💡 بديهى است كه اين دو جنبه نه تنها در ضديت با يكديگر بالضروره نيستند - نظيرآنچه در برخى مكاتب عرفانى تلقى مى شود - بلكه با انسجام و هماهنگى با يكديگرمى توانند به حيات آدمى تداوم بخشند و هر يك از حقوقى ويژه برخوردارند. امام در اينخصوص نيز مى فرمايند:
