بازغا

[ویکی الکتاب] معنی بَازِغاً: طلوع کرده
ریشه کلمه:
بزغ (۲ بار)
«بازِغ» از مادّه «بزغ» (بر وزن نذر) در اصل، به معنای شکافتن و جاری ساختن خون است و لذا به جراحی کردنِ «بیطار» (دامپزشک) «بزغ» گفته می شود; اطلاق این کلمه بر طلوع آفتاب یا ماه، در حقیقت، آمیخته با یک نوع تشبیه زیبا است; زیرا آفتاب و ماه به هنگام طلوع خود، گویا پرده تاریکی را می شکافند. علاوه بر این، طلوع آفتاب در کنار افق، سرخی کمرنگی که بی شباهت به رنگ خون نیست، ایجاد می کند.
بزوغ به معنی طلوع است در مجمع البیان آمده: چون ماه را طالع دید گفت: این پروردگار من است. در لغت آمده «بَزَغَتِ الشّمسُ: طَلَعَت»

💡 ((و كذلك نرى ابراهيم ملكوت السماوات و الارض و ليكون من الموقنين. فلما جنعليه الليل راءى كوكبا قال هذا ربى فلما افلقال لا احب الآفلين. فلما راءى القمر بازغا قال هذا ربى هذا اكبر فلما افلتقال يا قوم انى برى ء مما تشركون. انى وجهت وجهى للذى فطر السماوات و الارضحنيفا و ما انا من المشركين.))(219)

💡 فلما رءا القمر بازغا قال هذا ربى فلما اءفلقال لئن لم يهدنى ربى لا كونن من القوم الضالين(77)

💡 ابراهيم صدا زد اين است پروردگار من ؟ اما سرانجام ماه به سرنوشت همان ستارهگرفتار شد و چهره خود را در پرده افق كشيد، ابراهيم جستجوگر گفت: (اگرپروردگار من مرا به سوى خود رهنمون نشود در صف گمراهان قرار خواهم گرفت )!(فلما راى القمر بازغا قال هذا ربى فلماافل قال لئن لم يهدنى ربى لاكونن من القوم الضالين ).