معبد ایمان

[ویکی نور] معبدایمان، مناسک حج در قالب داستان اثر احمد عابدینی، بیان اعمال و مناسک حج در قالب داستان می باشد که به زبان فارسی و در سال 1384ش نوشته شده است.
کتاب با مقدمه نویسنده آغاز و مطالب در چهار بخش و یک خاتمه سامان یافته است.
در مقدمه، به خلاصه ای از محتوای مطالب و روش کار نویسنده اشاره شده است: «نویسنده سعی کرده است که علاوه بر صحت مطالب و استفاده مناسب از آیات و روایات و... بحث ها به هم پیوسته باشد و همواره برای خواننده، کشش و جاذبه ای وجود داشته باشد که بخواهد تا آخر آن را بخواند و به همین جهت از ذکر آدرس و پاورقی و امثال آن که از اتصال بحث ها می کاهد و موجب خستگی خواننده می شود، حتی المقدور خودداری شده است و برای اینکه زائر بتواند از این کتاب به عنوان یک کتاب مناسک استفاده کند و هر مسئله ای که نیاز داشت بتواند به راحتی پیدا کند، نمایه موضوعی و لفظی نسبتاً مفصلی در آخر تنظیم شده است که موارد مطرح شده یک بحث قابل دسترسی باشد و سئوال هر فرد در تمامی ابعاد جواب خودش را بیابد و فهرست آیات نیز جدا تنظیم شده تا اگر کسی بخواهد تنها از دیدِ قرآن به حج بنگرد، توان آن را داشته باشد»
بخش اول، ماجراهای از خانه تا مدینه را در خود جای داده و بخش دوم، اتفاقاتی که در مدینه رخ داده است در بخش سوم و چهارم نیز به ترتیب احکام عمره و حج بیان شده و در خاتمه مطالبی پیرامون عمره مفرده مطرح گردیده است
مجموعه حاضر در جهت آموزش مناسک حج و امور تاریخی، اخلاقی و اجتماعی ای که یک حاجی باید بداند در قالب داستان ترتیب یافته است. این داستان به صورت گفتگو در یک خانواده صورت گرفته است که اعضای اصلی آن عبارتند از: علی کاسبی که تا حدود زیادی به مسائل شرعی آگاه است، حسن فرزند باهوش و پرسشگر خانواده که در کلاس سوم راهنمایی درس می خواند و حدود ده جزء از قرآن را حفظ است و نرگس مادر وی که زنی خانه دار است

💡 *** خداوند، خدا، یهوه، روح‌القدس: همان «روح پاک» است. خداوند به همان مقداری که یک انسان به معنای واقعی و با صداقت، خواهان و دوست‌دارِ خالق خود، خداوند متعال یکتا باشد، در فکر و ذهن و وجود آن شخص حضور خواهد داشت و به عبارت دیگر، آن پیکر و بدن آن شخص، معبد یا خانهٔ خداوند خواهد بود. اینچنین شخص مؤمنی، عیسی‌مسیح را که «معبد منتخب خدا» و «فرزند یگانهٔ خدا» و الگوی تمام مؤمنان است، الگوی خود قرار می‌دهد، تا «دختر یا پسر خدا» و به عبارتی «معبد خدا» باشد. شخص ایمان‌دار مسیحی، «روح‌القدس/روح پاک، که خود خداست» را در معبدِ بدن و تنِ خود، به دیدهٔ منطق و قلب می‌بیند و می‌پرستد. به این طریق، این انسان، می‌داند که گناه کردن و آسیب زدن به خود، در واقع گناه و آسیب به «معبد خدا» می‌باشد که همانا بدن خود آن شخص است.

💡 در سال ۱۶۳۸، حدود ۳۷۰۰۰ نفر (عمدتا مسیحی) پس از شورش شیمابارا تحت رهبری مسیحیان قتل‌عام شدند. در طی ۵۰ سال، سیاست‌های سرکوبی شوگون‌ها تعداد مسیحیان را نزدیک به صفر رساند. در این مرحله، پس از شورش شیمابارا، مسیحیان باقیمانده مجبور شدند علناً از ایمان خود دست بکشند. بسیاری به انجام مخفیانه مسیحیت ادامه دادند و در دوران مدرن به عنوان "مسیحیان پنهان" (隠れキリシタン, kakure kirishitan؟) شناخته می‌شوند. این مؤمنان پنهانی اغلب شمایل‌نگاری مسیحی را در معبد شینتویی، فانوس‌ها یا قسمت‌های نامحسوس ساختمان‌ها پنهان می‌کردند. به عنوان مثال، قلعه هیمه‌جی روی یکی از کاشی‌های سقف قرن هفدهمی خود، به جای «مون» یک صلیب مسیحی دارد که نشان می‌دهد یکی از ساکنان آن یک مسیحی مخفی بوده‌است.