استعمال لفظ در معنا

[ویکی فقه] استعمال لفظ در معنا اطلاق لفظ و اراده معنای آن است.
استعمال لفظ در معنا، مقابل استعمال لفظ در لفظ بوده و به معنای بکار بردن لفظ و اراده معنای آن می باشد، مانند: اطلاق لفظ «اسد» و اراده حیوان درنده خاص.
نکته
اصل در استعمال، استعمال لفظ در معنا می باشد و استعمال لفظ در لفظ، نیاز به قرینه دارد.

💡 2 - براى استعمال لفظ در معنا دو صورت متصور است؛ يكىاستعمال لفظ در معناى حقيقى، مثل استعمال لفظ ((شير)) در حيوان درنده و گوشتخوار وديگرى استعمال لفظ در معناى مجازى، مثل استعمال لفظ شير در فردى كه شجاعت دارد.اين گونه استعمالات در لسان عرب و حتى در ديگر لسانها نيز شايع است، در قرآنكريم نيز از اين گونه استعمالات، زياد ديده مى شودمثل (... بَلْ يَدَاهُ مَبْسُوطَتَانِ...)؛(492) ((بلكه دستهاى خداوند باز است ))، در حالىكه خداوند دستى مثل دست ما ندارد، براى اينكه دست داشتن از لوازم جسم است و خداوند جسمنيست تا دست داشته باشد، ولى با حمل اين كلمه برمعناى مجازى آنمشكل حل مى شود، به اين بيان كه بگوييم مراد از دست، ((تسلط)) و احاطهكامل او بر همه عالم است، به طورى كه هيچ چيز و هيچ كس نمى تواند مانع او از انجامخواست و اراده اش شود.