زور کردن

زور کردن. [ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) فشار دادن. ( فرهنگ فارسی معین ). || فشار آوردن. سخت گرفتن:
دگر آزموده نباشد ستور
نشاید به تندی بر اوکرد زور.فردوسی. || ظلم کردن. ستم ورزیدن. ( فرهنگ فارسی معین ):
بخوردم یکی مشت زورآوران
نکردم دگر زور بر لاغران.( بوستان ).چه نیکو گفت در پای شتر مور
که ای فربه مکن بر لاغران زور.سعدی.جور بر من می پسندد دلبری
زور با من می کند زورآوری.سعدی.رجوع به زور و دیگر ترکیبهای آن شود.

( مصدر ) ۱ - فشار دادن. ۲ - ظلم کردن ستم ورزیدن.

💡 به مردی شدم در دم اژدها کنون زور کردن نیارد بها

💡 یک به یک را چو قوت تن بود زور کردن همان شکستن بود

💡 سرو اگر لافد به بالای تو آب او مبر سهل باشد زور کردن بر حریف زیر دست

💡 چنان بر زیردستان زور کردن نیست حد کس را که سر در عهد او آهسته بگذارند بر بالین