روزه حاجت

[ویکی فقه] روزه حاجت از روزه‏های مستحب می باشد. از آن در باب صوم سخن گفته‏اند.
از اعمال مستحب برای کسی که توفیق تشرف به مدینه را می‏یابد، گرفتن روزه جهت برآمدن حاجت است.
احکام روزه حاجت
روزه حاجت در مدینه مستحب است و بنابر قول به حرمت یا کراهت روزه مستحب در سفر، روزه حاجت در سفر به مدینه استثنا شده است.
کیفیت روزه حاجت
عبارت است از گرفتن سه روز (روزهای چهارشنبه، پنج شنبه و جمعه) روزه و خواستن حاجت خود از خداوند در روز سوم.
برخی، روزه حاجت را در دیگر مشاهد امامان علیهم السّلام نیز مستحب دانسته‏اند.
برخی، روزه گرفتن سه روز در روزهای یاد شده را افضل و در مقابل، برخی دیگر آن را بنابر احتیاط، متعین دانسته‏اند.

💡 ذی‌القَعدة یا ذوالقَعدة الحرام یازدهمین ماه از ماه‌های قمری است. این ماه جزو ماه‌های حرام و ماه‌های حج است. ذوالقعده از قعود و نشستن گرفته شده و از آنجا که اعراب در این ماه از جنگ فرو می‌نشستند، به این نام نامیده‌اند. در فضیلت این ماه، این ماه را ماه دعا و اجابت دعا نامیده‌اند. سید بن طاووس در فضیلت این ماه می‌گوید: «ماه ذی القعده ماهی است که به هنگام شدّت و گرفتاری، زمان خوبی برای دعاست، و برای رفع ظلم و ستم و دعا بر ضد ظالم مؤثّر است». به گفته وی این ماه «ماه اجابت دعا» نامیده شده است. ازاین‌رو، باید اوقاتش را غنیمت شمرد و در آن روزه حاجت گرفت».