بلغن

بلغن. [ ب ِ ل َ ] ( ع اِمص ) بلاغت. || ( ص ) نمام و سخن چین. و شخصی که سخن برخی از مردم را نزد برخی دیگر برد. ( از ذیل اقرب الموارد از لسان ).

[ویکی الکتاب] معنی بَلَغْنَ: آن زنان رسیدند
ریشه کلمه:
بلغ (۷۷ بار)

💡 فاذا بلغن اجلهن فامسكوهن بمعروف او فارق وهن بمعروف... و اليوم الاخر

💡 آيات (234) و (235): و الذين يتوفون منكم و يذرون أ زوجا يتربصن بأ نفسهن أ ربعة أ شهر و عشرا فإ ذا بلغن