سولت

[ویکی الکتاب] معنی سَوَّلَتْ لَکُمْ: خوب جلوه داد به شکلی که بدیهایش دیده نشد (از مصدر تسویل، به معنای جلوه دادن چیزی است که نفس آدمی حریص بر آن است، به طوری که زشتیهایش هم در نظر زیبا شود. )
ریشه کلمه:
سال (۵ بار)
«سَوَّلْتَ» از مادّه «تسویل» به معنای «تزیین» می باشد، گاهی آن را به معنای «ترغیب» و گاهی به معنای «وسوسه کردن» تفسیر کرده اند، که تقریباً همه به یک معنا باز می گردد، یعنی هواهای نفسانی شما این کار را برای شما زینت داد.
راغب گوید: تسویل به معنی نزیین نفس است. آنچه را که به ان حرص می‏ورزی در اقرب تزیین و تسهیل و تهئین آمده است. همانطور نفسم به من نیک وانمود. گفت بلکه ضمیرتان چیزی را که کرده‏اید بر شما نیک وانمود. ایضاً.

💡 در اين مقام مطالب زيادى حذف شده كه جمله (ارجعوا الى ابيكم فقولوا... فهو كظيم )بر آن دلالت مى كند، و تقدير آن چنين است: بعد از آنكه به نزد پدر بازگشته وسفارش برادر بزرگتر خود را انجام داده و آنچه را كه او سفارش كرده بود به پدرگفتند، پدرشان در جواب فرمود: (بل سولت...).

💡 يعقوب در پيراهن نگاه كرد، هيچ درده نديد، گفت عجب گرگى بوده كه يوسف را بدريد وپيراهن را ندريد. ايشان فرو ماندند. يعقوب گفت: بل سولت لكم انفسكم امرا فصبر جميل (274) نه كه نفس ‍ شما اين كار رابياراست در چشم شما. پس از امروز كار من صبر است كه صبر كنم و صبر نكو كنم ويارى از حق خواهم.

💡 هـوشـيـار پـر تـجـربه همينكه چشمش بر آن پيراهن افتاد، همه چيز را فهميد و گفت: شمادروغ مـى گـوئيـد (بـلكـه هوسهاى نفسانى شما اين كار را برايتان آراسته و اين نقشههاى شيطانى را كشيده است ) (بل سولت لكم انفسكم امرا).

💡 در اين آيه در واقع همان حقيقتى را بيان مى كند كه امام سجاد عليه السلام در دعاى ابوحمزه ثمالى با توضيح بيشترى بيان فرموده است، آنجا كه مى گويد:الهى لم اعصكحين عصيتك و انا بربوبيتك جاحد و لابامرك مستخف و لا بعقوبتك متعرض و لا لو عيدكمتهاون و لكن خطيئة عرضت و سولت لى نفسى و غلبنى هواى

💡 بر چهره هاى آنها مشاهده كرد فهميد آنها حامل خبر ناگوارى هستند، بخصوص اينكه اثرىاز بنيامين و برادر بزرگتر در ميان آنها نبود، و هنگامى كه برادران جريان حادثه را بىكم و كاست، شرح دادند يعقوب برآشفت، رو به سوى آنها كرده گفت: هوسهاى نفسانىشما، مساله را در نظرتان چنين منعكس ساخته و تزيين داده است !(قال بل سولت لكم انفسكم امرا).

💡 (مـن چـيـزى از آثـار رسـول و فـرسـتـاده خدا را گرفتم، و سپس آن را به دور افكندم وايـنـچـنـيـن نـفـس مـن مـطـلب را در نـظـرم زيـنـت داد)! (فـقـبـضـت قـبـضـة مـن اثـرالرسول فنبذتها و كذلك سولت لى نفسى ).