ابن شهید ثانی محمد بن حسن

[ویکی نور] «فخرالدین، ابوجعفر محمد بن حسن بن زید الدین» نوه شهید ثانی و فرزند صاحب معالم است.
وی تحصیل را در محضر پدر آغاز کرد، و با بهره وری از محضر آن فقیه ژرف اندیش بزرگ و فقیه جلیل القدر سید محمد، صاحب «المدارک» به جایگاه بلندی از دانش و فقاهت دست یافت. پس از ارتحال آن دو بزرگوار به مکه رفت و در محضر میرزا محمد استرآبادی صاحب «کتاب الرجال» به تعمیق و توسیع آموخته هایش پرداخت و به ویژه در حدیث و رجال از آن بزرگوار بسی بهره برد.
مؤلف گاه به دمشق می رفت و با عالمان عامّه، دیدار می کرد و در فراگیری و فرادهی مرزهای مذهبی را در می نوردید. پیوستگی پنج ساله ی او با رجالی بزرگ محمد امین استرآبادی او را در دانش رجال به چیرگی عظیمی رساند. گستردگی آگاهی های مؤلف در دانش رجال از شرح مورد گفتگو به روشنی پیدا است.
محققان برخی از آراء رجالی مؤلف را بدین سان گزارش کرده اند:
1. روایت بزرگانی چون کلینی از کسی، نشانگر اعتبار او است.

💡 شيخ طوسى نيز درباره او گفته است: گروهى از ياران ما، از محمد بن على بن حسين، از پدرش، و محمد بن حسن از سعد بن عبدالله از رجالش، ما از وجود كتابهاى او آگاه كرده اند.

💡 آنگاه درباره اين اصل، واصل عاصم توضيح مى دهد كه اين اصل از روى نسخه اى به خط منصور بن حسن آبى وزير استنساخ شده، كه او آن را از روى اصل محمد بن حسن قمى به روايت از ابو محمد هارون بن موسى تلعكبرى و به سال 374 هجرى نوشته است.