شهاب ترشیزی

شهاب ترشیزی. [ ش ِ ب ِ ت ُ ] ( اِخ ) رجوع به علی ترشیزی و علی شهاب و مآخذ ذیل شود: ریاض العارفین ص 261، از سعدی تا جامی ص 552 و مجمعالفصحاء ج 2 ص 235.

میرزا عبدالله شهاب ترشیزی پسر میرزا حبیب الله؛ معروف به شهاب ترشیزی نام شاعر طنزگوی مشهور ایرانی در سدهٔ نهم قمری در دورهٔ زندیه و اوایل دورهٔ قاجار است که در ترشیز ( کاشمر کنونی ) متولد شد. وی بر اثر بد رفتاری های حاکم ترشیز یعنی مصطفی قلی خان از دودمان میش مست؛ ترشیز را به قصد شیراز ترک کرد و سپس چندسالی در سلطان آباد ( اراک کنونی ) به سر برد و در سال ۱۱۹۷ اندکی پس از مرگ کریم خان زند از راه اصفهان به خراسان و سپس ترشیز باز می گردد.
وی برای توصیف زادگاه و خاندانش چنین می گوید:
همچنین در این باره می گوید:

💡 از دیگر آثار و نوشته‌های وی می‌توان به تحفه الاخوان، فیض الامان، استقلال افغانستان، شرح اصول دین مولانا محمد علی رشتی «شرح این کتاب از ملا فیض محمد کاتب است»، سبب و سر مبتلا شدن نفوس ناطفه انسانیه، رساله‌ای دربارهٔ «وجه تسمیه افغانستان»، نژاد نامه افغان، دیوان شهاب ترشیزی، در بیان فیوزهای ضربدار را نام برد.