فسبح

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
سبح (۹۲ بار)ف (۲۹۹۹ بار)
«تسبیح» به معنای منزه شمردن خداوند از هر گونه عیب و نقص است.
تعبیر به «فَسَبِّح» (پس تسبیح کن) (با فاء تفریع)، اشاره به این حقیقت است که، آنچه درباره این گروههای سه گانه گفته شد، عین عدالت است، و بنابراین، خداوندت را از هرگونه ظلم و بی عدالتی پاک و منزه بشمار، و یا این که، اگر می خواهی به سرنوشت گروه سوم گرفتار نشوی، او را از هر گونه شرک و بی عدالتی که لازمه انکار قیامت است پاک و منزّه بدان.

💡 5 تسبيح خداوند بايد پس از آگاهى و بر اساس استدلال و منطق باشد نه كوركورانه و از روى لقلقه ى زبان. (لوكان فيهما فسبحان ا للّه ) (اوّل استدلال شد كه اگر دو مديريّت بود هستى به فساد كشيده مى شد سپس تسبيح خدا آمد. (سبحان اللّه عمّا يصفون ) )

💡 1. ايوان بالا سر؛ اين ايوان در غرب صحن قرار دارد و بر بالاى آن اين كتيبه به چشممى خورد: قال الله تعالى: (بسم الله الرحمن الرحيم، اذا جاء نصر الله و الفتحو رايت الناس يدخلون فى دين الله افواجا فسبح بحمد ربك و استغفره انه كانتوابا).

💡 از امام على (ع ) پرسيدند: معناى ركوع چيست ؟ فرمود: يعنى به تو ايان آوردم، ار چهگردنم را بزنى و معناى (سبحان ربى العظيم و بحمده ) فسبحان اين است كه: منزهاست خدا، بزرگى از آن خداوند است و پروردگار و خالق من است بزرگ فقط اوست درخود موصوف به كوچكى نيست و در كشور هستى خود پادشاه و فرمانروا و بزگتر از ايناست كه توصيف شود، بسى والا است. (بحارالانوار، ج 85، ص 116).

💡 - عن اميرالمومنين (عليه السلام ): فسبحان من امسكها (الارض ) بعد موجان مياهها، واجمدها بعد رطوبه اكنافها فجعلها لخلقه مهادا و بسطها لهم فراشا فوق بحر لجىراكد يجرى، وقائم لا يسرى تكر كره الرياح العواصف و تمخضه الغمام الذوارف (انفى ذلك لعبره لمن يخشى.(1017)

💡 اميرالمومنين عليه السلام فرمودند: كسى كه دراول شب سه بار بگويد: فسبحان الله حين تمسون و حين تصبحون، و له الحمد فىالسموات و الارض و عشيا و حين تظهرون، (47) هيچ كدام از خيرهايى كه در آن شبوجود دارد، از دست نداده و تمامى شرهاى آن شب از او دور مى شوند. و كسى كه همين آياترا در صبح بخواند، هيچ كدام از خيرهايى را كه در آن روز وجود دارد، از دست نداده و همهشرهاى آن روز از او دور مى شوند. (48)