روشن دیده

روشن دیده. [ رَ / رُو ش َ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) روشن بین. روشن نظر. که دیده بینا دارد. که دیده پاک و صافی دارد:
باحیا گفت او مرا و چشم من روشن بدو
هرکه روشن دیده تر شد بیشتر دارد حیا.سنایی.

روشن بین. روشن نظر. که دیده بینا دارد.

💡 با حیا گفت او مرا و چشم من روشن بدو هر که روشن دیده تر شد بیشتر دارد حیا

💡 می‌کند قصاب جوش گریه روشن دیده را تا چراغ ما شرربار است سوزان باش گو

💡 از این ریشه در زبانهای ایرانی نوین «بُن» به معنی روز در زبان آسی و «بام» و «بامداد» به معنی صبح پگاه در فارسی و نیز در «بامی» یا «بامیگ»، صفت بلخ، به معنی خاوری یا روشن دیده می‌شود.

💡 در جبین رایت و روی تو روشن دیده‌اند آن روایت‌ها که راوی از سکندر می‌کند

💡 وین روشن دیده مهر تابان را از گرد سپاه بی بصر کرده