در آموزههای قرآن کریم، رزق به مواهب و عطایایی اطلاق میشود که از سوی خداوند متعال به بندگان ارزانی میگردد و دارای منافعی دنیوی یا اخروی است. همانگونه که در آیۀ شریفۀ «فَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَرِزْقٌ کَرِیمٌ» ترسیم شده، مؤمنانی که اعمال صالح انجام میدهند، نه تنها مورد مغفرت الهی قرار میگیرند، بلکه از رزق کریم نیز بهرهمند میشوند. این روزیِ ارزشمند، که نعمتی گسترده و فراگیر است، همچون بشارتی الهی، هم شامل نعمتهای معنوی مانند آرامش وجدان و طمأنینۀ قلب میشود و هم نعمتهای مادی و اخروی گرانبهای بهشت را در بر میگیرد. در حقیقت، رحمت واسعۀ پروردگار بر کیفرش پیشی گرفته و مؤمنان را با پاکسازی از گناهان و بهرهمندی از نعمتهای کریمانه، مورد لطف بیکران خود قرار میدهد.
مؤمنان راستین، که سزاوار دریافت این رزق کریم هستند، در قرآن با ویژگیهای آشکاری توصیف شدهاند. آنان کسانی هستند که با یاد خدا دلهاشان ترسان میشود، با شنیدن آیات او بر ایمانشان افزوده میگردد، بر پروردگارشان توکل میکنند، نماز را برپا میدارند و از آنچه خدا به ایشان روزی داده، انفاق مینمایند. همچنین گروه دیگری از مؤمنان حقیقی، کسانی هستند که علاوه بر ایمان، اقدام به هجرت و جهاد در راه خدا نموده و به پناهدهی و یاری برادران دینی خود همت گماشتهاند. اینان بهدرستی مصداق «الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا» هستند و درجات والا و آمرزشی از سوی پروردگار خویش دریافت میکنند.
بدین ترتیب، رزق کریم به عنوان پاداشی الهی، ویژه کسانی است که ایمان خود را با عمل صالح و جهاد در راه خدا پیوند زدهاند. این مفهوم، فراتر از روزی مادی، جلوهای از الطاف ویژه خداوند کریم است که در دنیا به شکل آرامش قلبی و برکت در زندگی، و در آخرت به صورت نعمتهای بینظیر و جاودان بهشت متجلی میشود. بنابراین، رزق الهی در نظام حکیمانۀ قرآن، پیوندی ناگسستنی با ایمان، تقوا و اقدام نیک مؤمنان دارد و تجلیِ کاملِ رحمت و کرم پروردگار نسبت به بندگان شایستهاش است.