حرف تاء

[ویکی فقه] ت، یکی از همخوان ها و چهارمین حرف از الفبای فارسی و سومین حرف از الفبای عربی و بیست و دومین حرف در ترتیب ابجدی، که آن را تِ، تا، تاء منقوط، تاء مثناة فوقانی (دو نقطه ) و تای قَرَشَتْ گفته اند.
آن را به صورت های ت (در آغاز)، ت (در وسط)، ت (در پایان)، ت (جداگانه) و ة می نویسند.
حرف تا در حساب جمل
در حساب جمل برابر چهارصد است.
حرف تا در از لحاظ آواشناسی
از لحاظ آواشناسی، همخوانی سخت، دندانی ـ لثَوی، انسدادی بی واک است. ابن سینا آن را از حروف مفرد می شمارد که وجود و حدوثشان در آنی است که فاصل میان زمان حبس و زمان رها کردن است؛ از آن رو که در زمانِ حبسِ تام ممکن نیست آوازی پدید آید، زیرا آواز از هوا حادث می شود و هوا در این حال به سبب حبس ساکن است.
ضمیر واقع شدن حرف تا
...

💡 و در معناى (قبضت قبضه ) بعضى گفته اند كلمه (قبضه ) مصدر به معناى اسممفعول است ولى به آن اشكال كرده اند و گفته اند كه هر گاه مصدر به معناى اسممفعول باشد حرف تاء در آخرش در نمى آيد، مى گويند: اين حله نسج (بافت ) يمن است ونمى گويند:

💡 نسجه يمن است، پس متعين آن است كه قبضه را در آيهحمل بر مفعول مطلق كنيم. شخصى ديگر به او ايراد كرده كه در جايى حرف تاء در آخرمصدر به معناى مفعول در نمى آيد كه بخواهد بر تحديد و دفعه دلالت كند، نه برصرف مونث بودن مثل كلمه مورد بحث، ولى ايناشكال وارد نيست زيرا: اينكه تاء قبضه براى صرف تانيث باشداول حرف است و خود عين مدعا است، نه دليل.

💡 البته اين احتمال مبتنى بر آن است كه حرف تاء جرو اصلى جمع نباشد وگرنهدر صورتى كه حرف تاء جزو اصلى ملائكه، كه جمع نباشد وگرنه درصورتى كه حرف تاء جزو اصلى كلمه ملائكه، كه جمع سماعى ملك است باشد،هرگز معناى جداگانه اى مانند تانيث، تاكيد و مبالغه ندارد.