بی علت

بی علت. [ ع ِل ْ ل َ ] ( ص مرکب ) ( از: بی + علت ) بی سبب. بی جهت. بدون دلیل. ( ناظم الاطباء ).
- بی علت نبودن؛ بادلیل بودن. ( ناظم الاطباء ). سببی داشتن.

بی سبب. بی جهت. بدون دلیل.

💡 رو مکن با خود قیاس کار او فعل او بی علت است علت مجو

💡 کار بی علت از آنجا میرود محنت و دولت از آنجا میرود

💡 لیک وهابان که بی علت دهند بوک دستی بر سر زشتش نهند

💡 چو بی علّت بسی دولت دهی تو کنون هم نیز بی علت دهی تو

💡 زان عنایتهای بی علت که هست این ز پا افتاده را مفکن ز دست

💡 هر کرا حق خواند بی علت بخواند وانکه را هم راند بی علت براند