ستوده، منوچهر (تهران ۱۲۹۲-1395ش) ستوده، منوچهر تاریخ پـژوه ایرانی و مصـحّح آثار جـغـرافیای تاریـخی اسـلامـی. در ۱۳۱۴ش بـه دانشسرای عالی راه یافت و در رشتۀ زبان و ادبیات فارسی دانشنامۀ کارشناسی گرفت. در ۱۳۱۹ دورۀ تحصیلی دانشکدۀ افسری را به پایان رساند و در ۱۳۲۰ به استخدام وزارت فرهنگ درآمد. وی از ۱۳۳۵ تا ۱۳۵۰ در دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی به تدریس جغرافیای تاریخی اسلامی پرداخت و از ۱۳۵۰ تا ۱۳۵۷ که بازنشسته شد، در دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، کتیبه های اسلامی و تاریخ خطوط اسلامی در رشتۀ باستان شناسی تدریس کرد. از تألیفات وی: کتاب از آستارا تا استارباد، در هفت جلد، برندۀ جایزۀ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران (۱۳۶۷)؛ از تصحیحات اوست: تاریخ گیلان و دیلمستان تألیف سید ظهیرالدین مرعشی؛ تاریخ گیلان از ملا عبدالمفتاح فومنی؛ تاریخ رویان از مولانا اولیاءالله آملی؛ تاریخ خانی از علی بن شمس الدین لاهیجی؛ تاریخ مازندران از ملا شیخ علی گیلانی؛ صیدنۀ ابوریحان بیرونی؛ راهنمای قطغن و بدخشان از محمد نادرخان تهذیب کوشککی؛ تاریخ بنادر و جزایر خلیج فارس نوشتۀ محمدابراهیم کازرونی؛ آثار و احیاء تألیف رشیدالدین فضل الله همدانی.
دانشنامه اسلامی
[ویکی نور] منوچهر ستوده، در سال 1292ش، دیده به جهان گشود. خانواده ایشان، اهل منطقه اطراف نور مازندران بوده، اما خود وی، متولد سرچشمه تهران می باشد. وی دوره تحصیلات دبستان و دبیرستان را در زادگاه خود به پایان برد و در سال 1314ش، به دانش سرای عالی، راه یافت و به دریافت درجه لیسانس در رشته زبان و ادبیات فارسی نایل آمد. وی در سال 1319ش، دوره تحصیلی دانشکده افسری را نیز به اتمام رسانیده و مفتخر به دریافت درجه افسری گردید. ایشان در سال 1320ش، به خدمت وزارت فرهنگ درآمد. از سال 1335ش تا 1350ش در دانشکده الهیات و معارف اسلامی به تدریس جغرافیای تاریخی اسلامی و از 1350ش تا 1357ش در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، به تدریس کتیبه های اسلامی و تاریخ خطوط اسلامی در رشته باستان شناسی پرداخت و در پایان این سال بازنشسته گردید. کتاب «از آستارا تا استارباد»، از جمله آثار ایشان می باشد که در دوره ششم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به عنوان کتاب سال برگزیده شد. همان طور که از نام کتاب برمی آید، دکتر ستوده برای این تحقیق سنگین و معتبر جغرافیایی - فرهنگی - تاریخی، از گوشه غربی دریای مازندران در آستارا آغاز کرده و تا خلیج حسین قلی در استارباد (استراباد) در شرق این دریا را مطالعه و بررسی نموده است. ایشان برگزیده بیست و ششمین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی و شانزدهمین دوره جایزه جهانی کتاب سال را نیز به خود اختصاص داده است. نامنامه ایلات و عشایر و طوایف (ایران تاریخی و فرهنگی)
جمله سازی با ستوده منوچهر
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 منوچهر ستوده (که پردامنهترین تحقیقات را دربارهٔ قلعههای اسماعیلیان انجام داده) قلعه نویزرشاه را، بر فراز کوههای گرما رود و سراج محله الموت، میمون دژ معرفی کردهاست.
💡 کتاب احیاء الملوک تألیف ملک شاه حسین سیستانی در سال ۱۰۲۸ ه.ق است. از آنجا که مؤلف در روزگار شاه عباس اول شاهد عینی وقایع بوده، کتاب مذکور برای تاریخ ناحیه سیستان و حوادث مربوط به اوزبکان در آنجا منبع مهمی است. این کتاب در سال ۱۳۴۴ به تصحیح منوچهر ستوده منتشر شدهاست.
💡 اساسنامهای بدین منظور تهیه شد و به ثبت رسید و هیئت مدیرهای از سوی امیرعباس هویدا نخستوزیر وقت انتخاب شد که اعضای هیئت مدیره انتخابی غلامرضا نیکپی، پروین ثابتی، محمدرضا گودرزی، منوچهر پیروز، احمد کاشفی، فتحالله ستوده و نردین امیرطهماسب بودند.
💡 کتاب دیوان امیرپازواری در سال ۱۳۸۴ توسط دکتر منوچهر ستوده و محمد داودی درزی کلایی چاپ گردیدهاست.
💡 مردم سرخه به زبان سرخهای که یکی از گویشهای کومشی است سخن میگویند. سرخه یکی از شهرهای منطقه کهن قومس است که به تعبیر دکتر منوچهر ستوده، قومس جزیره لهجههاست و کانون گویشهای اصیل ایران گویش سرخهای را در گروه گویشهای حاشیه دریای خزر و زیرمجموعه گویشهای ایرانی نو غربی میدانند. گویش سرخه خصایص مشترک قابل توجهی با زبان مازندرانی دارد.
