تعارض مطلق و مقید

[ویکی فقه] تعارض مطلق و مقید، تنافی مدلول دلیل مطلق با مدلول دلیل مقیّد را می گویند.
یکی از اقسام تعارض ادله لفظی، تعارض مطلق و مقید است، که به معنای تنافی میان مدلول دو دلیلی است که یکی از آن دو مطلق و دیگری مقید می باشد.
اقسام مطلق و مقید
مطلق و مقیدی که از سوی شارع مقدس وارد می شود به دو صورت است:۱. گاهی آن دو از نظر نفی و اثبات مختلف می باشند، مانند: «اعتق رقبة» و «لا تعتق رقبة کافرة». قدر متیقن از مسئله حمل مطلق بر مقید، همین فرض است؛ یعنی مقید، قرینه بر این است که مراد جدی از مطلق همان معنای مقید است.۲. گاهی آن دو از نظر نفی و اثبات یکسان می باشند، مثل این که هر دو مثبت باشند، مانند: «اعتق رقبة» و «اعتق رقبة مؤمنة». در حکم این صورت، اختلاف وجود دارد؛مشهور اصولی ها در این مورد، مطلق را بر مقید حمل نموده اند.

💡 تو در غنای مطلق و ما در فنای محض جانها در آرزوی تو، ای عشق چاره ساز

💡 این تعبیر که در ظاهر کلام به صورت مطلق و بدون استثناء بیان شده‌است؛ مقام بالای آنها را نشان می‌دهد که حتی از فرشتگان برتر و بالاتر هستند.

💡 هستی خورشید رخشان وان چه بینی روزنست هست یک هستی مطلق و آنچه بینی مظهرست

💡 ماده ۶۶۰-وکالت ممکن است به‌طور مطلق و برای تمام امور موکل باشد یا مقید و برای امر یا امور خاصی.

💡 چون ز خود فانی و باقی ببقای تو شدم در همه کون و مکان مطلق و بی جا بودم

💡 بر پایه اصول سیرکیوزا، قرنطینه باید بر پایه ضرورت مطلق و یک نیاز اجتماعی واقعی و با رعایت این ملاحظات انجام شود: