اشتغال در علوم قرانی

[ویکی فقه] اشتغال در علوم قرآنی. بازداشتن عامل نحوی از عمل، به واسطه اشتغال به چیز دیگر؛ از فنون بلاغت را اشتغال گویند.
اشتغال یعنی مشغول شدن یک عامل نحوی و بازماندن از عملی که سزاوار آن است. اشتغال هنگامی رخ می دهد که اسمی مقدم شود، سپس فعلی بیاید که در ضمیر راجع به آن اسم عمل می کند، و این وضعیت (تقدم اسم و تاخر فعل) مانع از عمل آن فعل در این اسم شود.
ویژگی این اسلوب
ویژگی این اسلوب و فن بلاغی این است که وقتی چیزی پنهان (به صورت ضمیر) آورده و سپس تفسیر شود، از نظر بلاغت ارزشمندتر و بهتر از جایی است که به صورت ضمیر آورده نشود؛ مانند:۱. (وان احد من المشرکین استجارک فاجره) که تقدیر آن چنین می شود: «و ان استجارک احد من المشرکین فاجره؛ و اگر یکی از مشرکان از تو پناهندگی بخواهد، به او پناه ده».۲. (قل لو انتم تملکون خزآئن رحمة ربی) که در تقدیر چنین است: «لو تملکون خزائن رحمة ربی؛ بگو اگر شما مالک خزائن رحمت پروردگار من بودید».

💡 از دوره رکود، به عنوان دوره کسادی و بحران نیز یاد می‌شود. این دوره در مقابل دوره رونق قرار دارد. در این دوره حجم تولید و تجارت کاهش می‌یابد، به خصوص در مورد کالاهای بادوام، به طوری که در مورد بعضی از آن‌ها معمولاً حجم تولید به کم‌تر از حجم مصرف نیز می‌رسد. عدم اشتغال در دوره رکود به پایین آمدن قیمت مزارع و کارایی بالای نیروی کار منجر می‌شود. نرخ بهره پایین می‌آید مگر در مواردی که ریسک بالا باشد. سایر هزینه‌ها گرایش به کاهش داشته و هماهنگ با قیمت فروش خواهد بود.

💡 درصد بیشتری از زنانی با فرزندان کمتر و دسترسی به اشتغال در بازار، به نیروی کار ملحق می‌شوند. تقاضا برای کار کودکان کاهش یافته‌است و کودکان سالهای بیشتری را در مدرسه می‌گذرانند. افزایش درصد زنان در نیروی کار در ایالات متحده و همچنین ورود بیبی بومر به نیروی کار به رشد اقتصادی کمک کرد.