اسلامی محمدتقی

[ویکی نور] «محمدتقی اسلامی» در سال 1362ش وارد حوزه علمیه قم شد، دروس مقدماتی را در مدرسه علمیه امام صادق(ع) گذراند. دروس سطح را نیز از سال 1366ش از محضر حضرات اساتید علی محمدی خراسانی، آقارسول موسوی تهرانی، نکونام گلپایگانی و شیخ حسین توتونچی تهرانی(ره) فرا گرفت. از سال 1372 در دروس خارج فقه و اصول حضرات آیات سبحانی، وحید خراسانی و جوادی آملی شرکت جست. وی که از محصلین در موسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی نیز به شمار می رود در سال 1371ش وارد این مرکز شد و پس از گذراندن دروس عمومی، در سال در آزمون ورودی دوره کارشناسی ارشد در رشته تخصصی دین شناسی پذیرفته شد. و موفق شد با دفاع از پایان نامه خود تحت عنوان «نقد و بررسی نظریه جان مارتین فیشر در باب مسئولیت اخلاقی» فارغ التحصیل شود. وی در حین تحصیل از پژوهش و تحقیق و تدریس نیز غافل نبود و با پذیرفتن پروژه هایی از مراکز تحقیقاتی مختلف و تدریس در مراکز حوزوی و دانشگاهی آثار سودمندی داشته باشد.
ایشان پس از اینکه از موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی فارغ التحصیل شد ابتدا حدود 8 ماه با معاونت تدوین متون درسی معارف اسلامی در نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاهها، به عنوان کارشناس گروه اخلاق همکاری علمی پژوهشی داشت. سپس از طرف پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی برای تأسیس و تشکیل یک گروه علمی پژوهشی کارآمد در حوزه اخلاق اسلامی دعوت شد و کار اصلی پژوهش خود را در این رشته ابتدا در قالب هسته ای علمی- پژوهشی آغاز نمود و با رسمیت یافتن گروهی با نام گروه اخلاق و تربیت در این پژوهشگاه به عنوان عضو هیئت علمی انتخاب شد.
2. پرسش و پاسخ هایی در زمینه تساهل و تسامح.
3. کتاب شناخت اخلاق اسلامی.
کتابشناخت اخلاق اسلامی / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده
پرسش و پاسخ هایی در زمینه تساهل و تسامح / نوع اثر: کتاب / نقش: نویسنده

💡 محمدتقی قمی (۱۲۸۹ - ۱۳۶۹ ش) روحانی وحدت‌گرای شیعه بود که معتقد بود تنها راه برای ایجاد امت واحد اسلامی، اتحاد فرهنگی مسلمانان است و این امر از طریق گفتگوی عالمان مذاهب اسلامی حاصل شدنی است. از جمله دستاوردهای وی می‌توان به تأسیس دارالتقریب بین المذاهب الاسلامیة و تلاش وی جهت به رسمیت شناخته‌شدن مذهب شیعه از سوی دانشگاه الازهر مصر اشاره کرد. وی در هشتاد سالگی و چند روز پیش از آن که برای از سرگیری فعالیت‌های خود در دارالتقریب به مصر عزیمت کند، در یک سانحه‌ی رانندگی در پاریس از دنیا رفت. عده‌ای معتقدند که تصادف او توسط مخالفان وحدت بین شیعه و سنی و معاندان دارالتقریب طراحی شده بود تا از فعالیت‌های قمی که از انگیزه و نفوذ بالایی برای نزدیکی میان مذاهب برخوردار بود، جلوگیری کنند. تشییع و تدفین پیکر وی در روز هجدهم شهریور ۱۳۶۹ انجام گرفت و طبق وصیت در امامزاده عبدالله (در تهران-شهر ری) به خاک سپرده شد.