ازرق چشم

ازرق چشم. [ اَ رَ چ َ / چ ِ ] ( ص مرکب ) که چشم کبود وزاغ دارد: و ایشان [ مردم اندلس ] مردانی اند سپیدپوست و ازرق چشم. ( حدود العالم ). و رجوع به ازرق شود.

( اسم ) کبود چشم آن که چشم کبود وزاغ دارد.

💡 چون شود چشم تو چو ابر ازرق لب خود او کند به خنده چو برق

💡 لباس ازرق صوفی که عین زرّاقیست بخون چشم صراحی خضاب باید کرد

💡 به ناگه بیامد یکی زشت مرد که بودش دو چشم ازرق و موی زرد

💡 چشم تو گر بد سیاه و جان‌فزا گر نماند او جان‌فزا ازرق چرا

💡 دو صد رش به بالا و پهنا بزرگ به چشم ازرق و تن چو پیل سترگ

💡 روز هیجا، که چشم ازرق چرخ؛ گردد از گرد کحل رنگ کحیل