ادبیات تبلیغی

[ویکی فقه] ادب تبلیغی، نوعی از ادب تعلیمی است و در مورد آثاری به کار می رود که باعث می شوند، خواننده در خصوص مسائل اخلاقی یا سیاسی، نظری خاص پیدا کند یا وضعیت خاصی اتخاذ نماید.
ادب تبلیغی، نوعی از ادب تعلیمی است و در مورد آثاری به کار می رود که باعث می شوند، خواننده در خصوص مسائل اخلاقی یا سیاسی، نظری خاص پیدا کند یا وضعیت خاصی اتخاذ نماید.
← درون مایه ی آثار ادبی تبلیغی
به اعتقاد علمای دین کارکرد ادبیات به واسطه ی نقش خاص آن در تبلیغ مفاهیم دینی تا جایی مهم جلوه می کند که درباره ی آن می گویند: طالب علم دینی که در جامعه ی امروزی تربیت می شود، با ادبیات زمان و زمینه های ادبی و فرهنگی به درستی آشنا باشد و آن را به طور دقیق و تخصصی یاد بگیرد تا از این ابزار به درستی استفاده کند.
ریشه ادبیات تبلیغی در ادبیات فارسی
ادب فارسی در زمینه ی ادبیات تبلیغی از پشتوانه ی غنی و محکمی برخوردار است. رگه های ادبیات تبلیغی در ادبیات فارسی را می توان از همان سده های نخستین در آثار شاعران و نویسندگان ایران زمین دید.
انگیزه شاعران مدیحه سرا
...

💡 کارنامهٔ پژوهشی مشکور در حوزهٔ تاریخ ایران، ادبیات فارسی، زبان‌های باستانی (آریایی و سامی) و ادیان و مذاهب است. پژوهش‌های میدانی او دربارهٔ آثار تاریخی آذربایجان در سال ۱۳۳۰ به کشف سنگ‌نبشته‌ای به زبان اورارتویی به خط میخی، در کوهی به‌نام زاغی در نزدیکی روستای سِقین‌دل از توابع شهرستان ورزقان آذربایجان‌شرقی انجامید که ترجمه و گزارش آن با همکاری گ.آ. میلیکشویلی، اورارتورشناس گرجستانی، منتشر شد. مشکور به‌رغم مشکلات و موانع متعدد تلاش بسیاری در زمینهٔ پژوهش‌های تاریخی و شناساندن فرهنگ و تاریخ ایران و احیای آن انجام داد. ویژگی برجستهٔ کارهای پژوهشی او انتقادپذیری، بهره‌گیری از مآخذ و اسناد معتبر و پرهیز از مباحث تبلیغی و خطابی است و در پژوهش‌های دینی دیدگاه او متکلمانه است.