ابن معتز ابوالعباس عبدالله

[ویکی فقه] اِبْن مُعْتَزّ، ابوالعباس عبدالله (۲۲ شعبان ۲۴۷-۲ ربیع الثانی ۲۹۶ق / ۳۱ اکتبر ۸۶۱ -۲۹ دسامبر ۹۰۸م )، شاعر، ادیب، راوی و نقاد بزرگ شعر و ادب عرب در عصر دوم عباسی بود.
وی در سامرا که در آن روزگار مرکز حکومت عباسیان بود، از مادری ظاهراً رومی نژاد به دنیا آمد. تقریباً ۵ ساله بود که پدرش با لقب المعتزبالله، به عنوان سیزدهمین خلیفه عباسی، زمام امور را به دست گرفت (حک ۲۵۲- ۲۵۵ق /۸۶۶ -۸۶۹م ). معتز شیفته شعر و موسیقی بود و در این دو فن دستی داشت و بیش تر اوقات خود را با شاعران و خوانندگان و نوازندگان سپری می ساخت،
ابوالفرج اصفهانی، الاغانی، ج۹، ص۳۱۸-۳۲۰، قاهره، دارالکتب المصریه.
ابن معتز ۸ سال بیشتر نداشت که امیران ترک پدرش را از مقام خلافت عزل کرده، به قتل رسانیدند
یعقوبی، احمد، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۰۴، بیروت، دارصادر.
حدود یک سال بعد، المعتمد بالله (حک ۲۵۶-۲۷۹ق /۸۷۰ -۸۹۲م ) به خلافت رسید و آنان را به سامرا بازگردانید.
یعقوبی، احمد، تاریخ الیعقوبی، ج۲، ص۵۰۵، بیروت، دارصادر.
...

💡 ليكن اين گزاف گويى ها بى پاسخ نماند و شاعر آسمان ها عرب عبدالعزيز صفىالدين حلّى (وفات 750 ه -) با سرودن قصيده اىدل انگيز و حماسى يكايك ياوه هاى ابن معتز را پاسخ داد. در اينجا اشعار او رانقل مى كنيم:

💡 671-لشكريان مقتدر بر او شوريدند و او را خلع كرده ابن معتز را به خلافتبرگزيدند و او را به المرتضى باللّه ملقب ساختند، امّا او تنها يك شبانه روز براريكه قدرت قرار گرفت و هواداران مقتدر مجددا او را به خلافت رسانده و ابن معتز رادستگير، محبوس و مقتول ساختند. رك: ديوان ابن المعتز مقدمه كرم البستانى، ص 5. - م.

💡 مردى، زاهدى را گفت: تقوا را بر ايمان توصيف كن ! و او گفت: اگر به سرزمين پرخاروارد شوى، چگونه رفتار مى كنى ؟ و او گفت: پرهيز و حذر مى كنم. زاهد گفت: در دنيانيز چنان كن ! كه تقوى همين است. و ابن معتز در اين زمينه گفته است: در دنيا، همانند كسىباش ! كه بر خارستانى مى گذرد. از آن چه مى بينى، بپرهيز! و گناهان كوچك را حقيرمپندار! كه كوه ها نيز از سنگ ريزه ها به وجود آمده اند.