عبدالرحمان اصفهانی

[ویکی فقه] عبدالرحمان اصفهانی (ابهام زدایی). عبدالرحمان اصفهانی ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • ابن اشته عبدالرحمان بن بشیر مودب اصفهانی، از محدّثین اصفهان• ابن رسته عبدالرحمان بن عمر اصفهانی، از محدّثین قرن سوم هجری در اصفهان• ابن رسته عبدالرحمان بن محمد ضبی جروآنی اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری• ابن زنجویه عبدالرحمان بن محمد ابهری اصفهانی، از محدّثین اصفهان• ابن منده ابوالقاسم عبدالرحمان بن محمد اصفهانی، از مشاهیر محدّثین و فقهاء حنبلی اصفهان در قرن پنجم هجری• ابن ابی حاتم عبدالرحمان بن محمد اصفهانی، از محدّثین، فقها و مفسّرین شافعی در قرن سوم و چهارم هجری• ابن مندویه عبدالرحمان بن مندویه اصفهانی، از ادباء و شعرای قرن چهارم هجری• ابن منده ابومحمد عبدالرحمان بن یحیی اصفهانی، از محدّثین اصفهان در قرن چهارم هجری• ابن منده ابوالقاسم عبدالرحمان بن محمد اصفهانی، از مشاهیر محدّثین و فقهاء حنبلی اصفهان در قرن پنجم هجری
...
[ویکی فقه] عبدالرحمان اصفهانی (محدث). عبدالرحمان اصفهانی، از محدّثین عامّه اصفهان بوده است.
عبدالرّحمان اصفهانی، از محدّثین عامّه اصفهان بوده است. او از مختار بن عبداللّه بن ابی لیلی روایت می کند.
شمس الدین ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۲، ص۵۲۷.
۱. ↑ شمس الدین ذهبی، محمد بن احمد، میزان الاعتدال، ج۲، ص۵۲۷.
مهدوی، سیدمصلح الدین، اعلام اصفهان، ج۴، ص۱۹۱.
...

💡 حمزه اصفهانی به‌گواهی عناوین آثار مفقود و مجموعهٔ آثار موجودش، پیش و بیش از آنکه مورخ باشد، ادیب و لغت‌شناسی مبرِّز بود. در دوران حیاتش، عبدان بن عبدالرحمان اصفهانی در قصیده‌ای، مقام علمی و ادبی او را ستوده و مهلهل‌بن مزرّع با همین دیدگاه او را ستایش کرده است. مؤلفان پس از وی نیز غالباً او را مؤدب، ادیب و لغوی معرفی کرده و از این دسته از آثار او بسیار بهره برده‌اند؛ اما مکانت ادبی حمزه در ادوار اخیر، غالباً تحت‌الشعاع تاریخ‌نگاری او قرار گرفته است؛ شاید به آن علت که نخستین پژوهش‌های علمی جدید در آثار وی، از کتاب تاریخ سنی ملوک‌الارض و الانبیاء آغاز شد و چه بسا محققان اروپایی پیشگام در این پژوهش، از آثار دیگر وی اطلاع دقیقی نداشته‌اند. تنها از نیمهٔ سدهٔ بیستم میلادی بود که دیگر آثار حمزه مورد توجه قرار گرفت و برخی از آن‌ها منتشر شد و مطالعات انجام‌گرفته بر روی آن‌ها، روش‌شناسی آثار ادبی و لغویِ وی را میسر ساخت. براساس همین آثار، تسلط فراوان حمزه بر مباحث ادبی و لغوی و تأثیرپذیری شایان توجه ادیبان و لغویان قرون بعد، از وی آشکار شد. به نوشتهٔ قطامش، کتاب‌هایی چون التنبیه و الخصائص حاوی مطالبی است که پیش از وی کسی بدانها نپرداخته و از این‌رو از مصادر مورد مراجعه دانشمندان بوده است.