درخت بِیولِی، با نام علمی Betula pendula و از خانوادهی ناجوربرگان، یکی از گونههای بومی و شاخص جنگلهای هیرکانی در منطقهی مازندران محسوب میشود. این درخت که با نام عمومی توس یا غان نیز شناخته میشود، دارای پوستی سفیدرنگ و لایهلایه است و در ارتفاعات میانی تا بالایی این جنگلهای کهن رویش مییابد. برگهای قلبیشکل و دندانهدار آن در پاییز به رنگ طلایی درمیآیند و جلوهای ویژه به طبیعت منطقه میبخشند.
یکی از مهمترین ویژگیهای صنعتی این درخت، کیفیت بالای چوب و الیاف آن در صنایع کاغذسازی است. چوبِ نسبتاً نرم و همگن بِیولِی، همراه با الیاف بلند و مقاوم، آن را به مادهای ایدهآل برای تولید خمیر کاغذهای مرغوب تبدیل کرده است. این ویژگی باعث شده است تا این گونهی گیاهی، گذشته از کاربردهای تزیینی و زیستبومی، از دیرباز تاکنون مورد توجه صنایع چوب و کاغذ قرار گیرد.
با توجه به رشد نسبتاً سریع و سازگاری با شرایط اقلیمی منطقه، حفظ و توسعهی رویشگاههای طبیعی بِیولِی از اهمیت بسزایی برخوردار است. این درخت علاوه بر ارزش اقتصادی، نقش مؤثری در حفظ خاک، تنظیم آبهای زیرزمینی و پایداری اکوسیستم جنگلی ایفا میکند. بنابراین، برنامهریزی برای بهرهبرداری پایدار از این گونه و جلوگیری از قطع بیرویه آن، ضرورتی انکارناپذیر در مدیریت جنگلهای شمال کشور بهشمار میرود.
