ابائنا

💡 اگر فرض شود كه خداوند فرشته اى را براى مردم بفرستد، بايد تصوير آن را به صورت مردى در آورد كه مردم بتوانند او را ببينند، از او بپرسند، به او رجوع كنند و اگر به صورت مردى تصوير شود، دوباره اشكال باز مى گردد و در اين صورت نيز باز مى گويند: آيا خداوند بشرى را به رسالت بر مى گزيند؟ زيرا اگر ملك را به صورت انسان مادى نفرستد، شنيدن سخنان او و تاءسى به او براى مردم شدنى نيست و اگر او را به صورت انسان در بياورد، اين امر براى آنان شدنى است، ولى باز هم اشكال مى كنند كه: ما هذا الا بشر مثلكم يريد اءن يتفضل عليكم و لو شاء الله لاءنزل ملئكة ما سمعنا بهذا فى ابائنا الاءولين. (362)

💡 از اين رو خداوند سبحان در شاءن آنان مى فرمايد: ما لهم بذلك من علم ان هم الا يخرصون * اءم اتيناهم كتابا من قبله فهم به مستمسكون * بل قالوا انا وجدنا ابائنا على اءمة و انا على اثارهم مهتدون (287) يعنى هنگامى كه سخنى به علم برهانى و وحى آسمانى مستند نباشد، پندارى بيش نيست و تقليد صرفى است كه سودى نمى دهد.

💡 ما باید همواره سعی کنیم تا با الگوبرداری از فضایل اخلاقی و رفتارهای نیکوی ابائنای خود، مسیر زندگی را به سوی رستگاری و کمال انسانی هدایت کنیم.

💡 در متون قدیمی و کتب مذهبی، یاد و خاطره ابائنا با احترام بسیار فراوان برانگیخته می‌شود تا نسل‌های آینده از آموزه‌های ارزشمند آن‌ها بهره‌مند گردند.

💡 میراث علمی و فرهنگی که از ابائنا به ما رسیده است، نیازمند حفظ و مراقبت جدی از سوی تمامی افراد جامعه برای بقای هویت ملی است.