فاقبره

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
ف (۲۹۹۹ بار)قبر (۸ بار)ه (۳۵۷۶ بار)
مدفن انسان. در قاموس و اقرب گفته: مدفن الانسان. در مفردات گفته: مَقَرُالْمَیِتِ.در نهج البلاغه حکمت 5 فرموده: «اَلْاِحْتِمالُ قَبْرُالْعُیُوبِ». بر احدی از منافقان نماز مخوان و بالای قبرش نایست طبرسی فرموده: رسول خدا«صلی اللَّه علیه و آله» چون بر مؤمنان نماز می‏خواند مدتی بالای قبرش می‏ایستاد و بر آنها دعا می‏کرد ولی از نماز خواندن و ایستادن بر قبر منافقان نهی شد.. سپس او را بمیراند و در قبرکرد. جمع آن قبور است. *مقبره (به فتح وکسرمیم) محل قبر را گویند جمع آن مقابر است. ظاهرا مراد از «زُرْتُمُ الْمَقابِرَ» مرگ است یعنی رقابت در کثرت مال سرگرمتان کرد تا مردید و به مقابر رسیدید به عبارت دیگر غفلت همه عمر شما را گرفت. بعضی آن را اظهار فخر با شمردن اموات دانسته‏اند که انشاالله در «کثر» خواهدآمد. *. رجوع شود به «بعثر». *. مراد از «مَنْ فِی الْقُبُورِ» کسانی اند که گوش شنوا ندارند و از شنیدن کلام خدا معرض اند اینجاست که قرآن کفار عنود و لجوج را مرده و دفن شده تعبیرکرده است. یعنی: خدا آنکه را خواهد می‏شنواند (مومنیکه خدا قلبش را زنده کرده) و تو چیزی را به مردگان قبور نمی‏شنوانی.

💡 اشاره: جريان برزخ كه در اين حديث بعد از اماته از دنيا وقبل از رجوع به سوى خدا در قيامت ذكر شد با برخى از توجيهات گذشته هماهنگ است،نه با همه آنها، اما افزودن، اقبار را (در قبر وارد كردن ) كه قبر همان برزخ است مىتوان با آيه: (ثم اماته فاقبره ثم اذا شاء انشره )(1541)هماهنگ يافت؛ چون مرگهمان هجرت و ارتحال از محدوده خاص هستى به محدوده برتر است. از اين روانتقال از برزخ كه محدوده ميانه است به قيامت كه محدوده وسيعتر است، موت ناميده شد وسبب انتقال مزبور اماته است.