لغت نامه دهخدا
غلامعلی. [ غ ُ ع َ ] ( اِخ ) ( شیخ... ) متخلص به حکیم از شعرای نیمه اول قرن چهاردهم و از مردم شیراز بود. دیوانی از او در دست است که در حدود 5500 بیت دارد.
غلامعلی. [ غ ُ ع َ ] ( اِخ ) از مورخان هند بود. او راست کتاب «شاه عالم نامه » در احوال شاه عالم. وی به سال 1221 هَ. ق. درگذشته است. ( از قاموس الاعلام ترکی ج 5 ).
غلامعلی. [ غ ُ ع َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان تورجان بخش بوکان شهرستان مهاباد که در 25هزارگزی جنوب باختری بوکان، 17500گزی باختر شوسه بوکان به سقز قرار دارد. محلی کوهستانی و معتدل سالم است. سکنه آن 113تن سنی کردی زبانند. آب آن از سیمین رود است. محصول آن غلات، توتون، و حبوبات است. شغل اهالی زراعت، گله داری، صنایع دستی و جاجیم بافی است. راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4 ).
غلامعلی. [ غ ُ ع َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان سردرود بخش رزن شهرستان همدان که در 12هزارگزی باختر قصبه رزن و یک هزارگزی راه اتومبیل رو رزن به دمق قرار دارد سکنه آن 25تن است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 5 ).
غلامعلی. [ غ ُ ع َ ] ( اِخ ) دهی است از بخش پشت آب شهرستان زابل که در 11هزارگزی شمال باختری بنجار و 3هزارگزی راه فرعی ادیمی به زابل قرار دارد. محلی جلگه ای است و هوای گرم و معتدل دارد. سکنه آن 376 تن شیعه اند که به فارسی بلوچی سخن میگویند. آب آن از رودخانه هیرمند است و محصول آن غلات و لبنیات و شغل اهالی زراعت، گله داری، گلیم بافی و کرباس بافی است. راه مالرو دارد. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 8 ).