صلح طلبی

صلح طلبی. [ ص ُ طَ ل َ ] ( حامص مرکب ) آشتی خواهی. صلح جوئی. رجوع به صلح جو، صلح طلب و صلح شود.

آشتی خواهی صلح طلبی.

صلح طلبی (pacifism)
این باور که خشونت در هر شرایطی، ولو به قصد دفاع از خود، ناموجه است و برای رفع مناقشات حکمیت بر جنگ ارجحیت دارد. در مشرق زمین صلح طلبیریشه در آیین بودا دارد و مهاتما گاندیدر مبارزه برای استقلال هند به اقدام غیرخشونت آمیز توسل جست. احساسات صلح طلبانه در اروپا پیش از جنگ جهانی اول و حین آن باعث شد بسیاری، موسوم به معترضان وجدانی، حاضر به شرکت در جنگ نشوند که این عده زندانی و در برخی موارد اعدام شدند. کشت وکشتارهای ناشی از جنگ موجب گسترش صلح طلبی در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ و ایجاد سازمان هایی چون اتحاد برای التزام به صلحدر انگلستان شد. در جنگ جهانی دوم معترضان وجدانی را که حاضر به حمل اسلحه نبودند اغلب در واحدهای غیررزمی مثل سپاه پیشگام انگلستانیا واحدهای پزشکی به خدمت می گرفتند. صلح طلبان بخشی از جنبش صلح شمرده می شوند. فهرست برندگان جایزۀ نوبل در حوزۀ صلح طلبی در جدول آمده است.

💡 لئون تروتسکی، فرانتس فانون، سابهاس شاندرا باس، و وینستون چرچیل و مالکوم ایکس از منتقدان پرشور خشونت‌پرهیزی بودند. آن‌ها به شیوه‌های متفاوتی استدلال می‌کنند که عدم خشونت و صلح طلبی تلاشی برای تحمیل اخلاقیات بورژوایی بر طبقهٔ کارگر است و خشونت همبستهٔ ضروری تغییر اجتماعی یا حق بنیادی افراد برای دفاع از خود است.

💡 وایت امروزه عمدتاً با صلح طلبی (مانند پرچم تسلیم) و در سیاست‌های پادشاهی انگلستان به سیاستمداران مستقل مانند مارتین بل مرتبط است.

💡 در طول جنگ جهانی اول، روزنامه به پیش ضمن حمایت از صلح طلبی و بی‌طرفی در جنگ با سیاست آتش‌بس مدنی حزب سوسیال دموکرات مخالف بود. تا سال ۱۹۱۶ که مدتی پس از اعزام رودولف هیلفردینگ به ارتش اتریش، فردریش استامپفر به عنوان سردبیر مسئول معرفی شد. او ارگان مرکزی نشریه را به سمت خط حزبی هدایت کرد و باعث شد نیمی از اردوگاه سوسیالیستی به شوونیستی تبدیل شود.