شکر گو

مترادف‌ها

سپاسگزار، قدرشناس، ممنون

متضادها

ناسپاس، کفران‌کننده

لغت نامه دهخدا

شکرگو. [ ش ُ] ( نف مرکب ) شکرگوی. شکرگزار. که سپاس نعمت حق یا خلق را بگوید. شاکر. ( از یادداشت مؤلف ):
گر ترشرو بودن آمد شکر و بس
همچو سرکه شکرگویی نیست کس.مولوی.و رجوع به شکرگزار و شکرگوی شود.

فرهنگ فارسی

شکر گوی شکر گزار شاکر.

جمله سازی با شکر گو

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 ایکه مدام می کشی می بخیال لعل او شاد نشین و شکر گو عیش مدام خویش را

💡 این چنین دولت غنیمت دار تو روز و شب پیوسته حق را شکر گو

💡 چون شکر من تو نشنوی از هیچ شکر گو چون مدح من تو نشنوی از هیچ مدح خوان

💡 فتاده آتش خواب اندر این نیستان‌ها تو آمده که حدیث لب چو شکر گو

💡 چو دیدی چنین ازخدا شکر گو مکن کوتهی یکدم از شکر او

💡 چون عشق بت ز کعبه به دیرم حواله کرد تسبیح شکر گو شد و ناقوس ناله کرد

💡 در تمام لحظات زندگی که با سختی‌ها و آسایش‌ها روبرو می‌شویم، باید همواره شکر گو باشیم تا آرامش درونی خود را حفظ کنیم.

💡 او فردی بسیار متواضع و شکر گو بود که همیشه برای کوچک‌ترین نعمت‌های خداوند در برابر دوستان و اطرافیانش ابراز قدردانی می‌کرد.

💡 انسان‌های شکر گو معمولاً با دید مثبت به زندگی نگاه می‌کنند و کمتر درگیر شکایت و ناامیدی از شرایط سخت پیرامون خود می‌شوند.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران