سیمین ذقن

سیمین ذقن. [ ذَ ق َ ] ( ص مرکب ) آنکه ذقن وی سپید باشد. که زنخ او در سپیدی نقره را ماند:
می بیجاده گون خواهد بت سیمین ذقن خواند
بتی خواند که او را باغ شاخ نسترن خواند.فرخی.بر جهان تکیه مکن ور قدحی می داری
شادی زهره جبینان خور و سیمین ذقنان.حافظ.رجوع به سیمین زنخ شود.

آنکه ذقن وی سپید باشد. کهزنخ او در سپیدی نقرهراماند.

💡 وصل آن سیمین ذقن ناید بکف الا بزر چون کند ابن یمین کس همچو او مفلس مباد

💡 دلا تو یوسف و سیمین ذقن بتان هر سو زهر طرف چه شتاب آوری که چاهی هست

💡 خوبی بخوش اندامی و سیمین ذقنی نیست حسن آیت روح است بنازک بدنی نیست

💡 بس مهوش گل پیرهن شکر لب سیمین ذقن شد فتنه هر مرد و زن اما تو چیزی دیگری

💡 گوی سیمین ذقن، زلف چو چوگان را ببین در رکاب ماه نو خورشید تابان را ببین

💡 آب گرداند به چشم چاه سیمین ذقن بس که یاقوت لبش خوب آب و تاب افتاده است