سربندان

سربندان. [ س َ ب َ ] ( اِخ ) قصبه ای جزء دهستان ابرشیوه و پشت کوه بخش شهرستان دماوند. دارای 1850 تن جمعیت است. آب آن از چشمه سار، محصول آن غلات، بنشن، قیسی. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 1 ).

قصبه جزئ دهستان ابر شیوه و پشت کوه بخش شهرستان دماوند.

سربندان نام روستایی است واقع در دهستان ابرشیوه است.
این روستا مرکز دهستان ابرشیوه از توابع شهرستان دماوند است و یکی از روستاهای پرجمعیت بخش مرکزی شهرستان دماوند محسوب می گردد.
این روستا در ۸۰ کیلومتری شرق تهران و در نزدیکی جاده فیروزکوه واقع شده است. در سال های پیش، به دلیل آب زیاد و آب وهوای بسیار عالی این روستا بسیار مورد توجه قرار گرفته است.
روستای سربندان دارای زمستان های سرد و تابستان هایی معتدل می باشد، به همین جهت بهترین زمان سفر به این روستا اوایل فصل تابستان است.
تنگه سربندان و جاده ای که منتهی به دریاچه تار می شود در فصول بهار و تابستان مملو از گردشگران می باشد. روستاهای نزدیک به دریاچه تار شامل هویر، دهنار، مومج، لی پشت، یهر میباشد.
مردم سربندان از تبار کردهای کرمانج هستند که در زمان آقا محمد خان قاجار از چناران به این ناحیه کوچ داده شده اند.
در عوض فداکاری کُردان قوچان در سپاه نادر شاه ( قرن 18 ) این منطقه را به آنها دادند و در آنجا ساکن شدند.
همزمان با کوچ طوایف کرمانج از خراسان به دماوند، گروه دیگری از کردهای خراسان از چناران به پیرانشهر از شهرهای کردستان در جنوب دریاچه ی ارومیه مهاجرت داده شدند.
آیین علم گردانی ۵۰۰ ساله در این روستا که در ماه محرم هر سال برگزار می گردد به ثبت معنوی رسیده است.
جابان از غرب، سیدآباد از شرق، هویر از شمال، و مغانک از سمت جنوب با سربندان همسایه هستند.
شغل اصلی مردم این روستا کشاورزی و دامداری است. باغ داری هم در سربندان رونق خوبی دارد به گونه ای که در فصل برداشت سیب سربندان، جمعیت کارگران منطقه به شدت بالا میرود و سیل خریداران به این منطقه سرازیر می شوند.
علت نام گذاری سربندان به این نام، به خاطر وجود آب کافی در این منطقه بوده که نقش سربند را برای زمینهای زراعی پایین دست ایفا می کرده است.

💡 سربندان نام روستایی کُردنشین واقع در دهستان ابرشیوه استان تهران است.