دوش بدوش

دوش بدوش. [ ب ِ ] ( ص مرکب ) دوش بادوش. دوشادوش. شانه بشانه. همبر. برابر:
چون بگریزی توز عطار چون
در دوجهان دوش بدوش تو ام.عطار.همه جا دوش بدوش است مکافات عمل
هیچیک را قدمی بر دگری پیشی نیست.پوریای ولی.رجوع به دوشادوش شود. || از دوشی به دوش دیگر. از شانه ای به شانه دیگری. از کتفی به کتف دیگر. کنایه است از قرار گرفتن بر دوش افراد بسیار:
می کشندم چو سبو دوش بدوش
می برندم چو قدح دست بدست.همام تبریزی.- دوش بدوش کسی رفتن؛ دوش بادوش وی رفتن. با او برابر رفتن. ( یادداشت مؤلف ).

دوش با دوش. شانه بشانه.

💡 خواجو از میکده اش دوش بدوش آوردند اینهمه بیخودی از مستی دوشش نگرید

💡 یا رب آن می ز کجا بود که دوش آوردند که چنان مست ببردند مرا دوش بدوش

💡 یا رب آن می ز کجا بود که دوش آوردند که چنان مست مرا دوش بدوش آوردند

💡 چنان ز گردش چشمت شدم ز دست که مستان کشند دوش بدوش و برند دست بدستم

💡 داورا دوش بدوش قدر اندر ره عمر با ثنای تو و نفرین حسودان رفتم

💡 تنها نه همین دوش بدوش غم عشقم کف بر کف مینا و لبم بر لب جام است