دلخستگان

دلخستگان. [ دِ خ َ ت َ / ت ِ ] ( ن مف مرکب، اِ مرکب ) ج ِ دلخسته. رجوع به دلخسته شود:
دلخستگان را بی طلب تریاکها بخشی ز لب
محروم چون ماند ای عجب خاقانی از تریاک تو.خاقانی.کای جگرآلود زبان بستگان
آب جگر خورده دلخستگان.نظامی.

💡 چو چشم یار ما دلخستگان را ز عین درد درمان آفریدند

💡 یاران و دوستان همه در غم نشسته اند دلخستگان بوعدۀ مرهم نشسته اند

💡 گر آید او سوی دلخستگان خود روزی فتوح روز و شب روزگار ما آید

💡 دلخستگان ضربت قهر زمانه را دیدار خواجه مرهم و راحت فزای باد

💡 جمالش آیة دلخستگان بود لبش جان داروی لب بستگان بود