خوارس. [ خوا / خا رِ ] ( اِخ ) دهی است جزء دهستان برغان بخش کرج شهرستان تهران واقع در 18هزارگزی شمال باختری کرج. این دهکده در کوهستان واقع شده با آب و هوای سردسیری و 184 تن سکنه. رود دروان آنرا مشروب می کند ومحصول آن لبنیات و غلات و شغل اهالی زراعت و گله داری و راه مالرو است. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 1 ).
خوارس روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان کرج در استان البرز ایران است. زبان رایج در روستای خوارس پارسی اشکانی است.
این روستا در مسیر جاده آتشگاه به نوجان در ۱۸ کیلومتری شمال غربی کرج و فرعی دوران - خوارس قرار دارد. برای رفتن به این روستا می بایست از باغستان به روستای آتشگاه و از آنجا به روستای خوارس رفت.
این روستا در دهستان ساوجبلاغ قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳۰ نفر ( ۵خانوار ) بوده است. خانواده های قدیمی و اصیل این روستا خانواده های ایزدبین و خدابین میباشد.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 در سال ۱۸۶۹ بنیتو خوارس این ایالت را بنیان نهاد. نام این ایالت برگرفته از میگل ایدالگو یکی از مبارزان استقلال مکزیک است.
💡 بعد از اینکه سانتا آنا با مخالفت زیادی رو به رشد و در سال ۱۸۵۵ میلادی استعفا داد، بنیتو خوارس به مکزیک بازگشت. او در سال ۱۸۵۸ میلادی بهطور موقت رئیسجمهوری مکزیک شد، و از سال ۱۸۶۱ و تا مرگ خود در ۱۸۷۲ میلادی بهطور رسمی در ۴ نوبت رئیسجمهوری مکزیک شد.
💡 رامیرز از انتخاب مجدد بنیتو خوارس و بعداً پیشنهاد انتخاب مجدد جانشین او، سباستین لردو د تجادا، که به خاطر او زندانی شد، انتقاد کرد. در آغاز سال ۱۸۷۶، زمانی که پورفیریو دیاز به قدرت رسید، از سوی دولت مأموریت یافت تا سیاستهایی را برای گسترش آموزش عمومی، که جزء اصلی برنامه لیبرال است، اجرا کند. در زمان رامیرز، آموزش ابتدایی، شامل آموزش زنان و بومیان، گسترش یافت و آموزش متوسطه عمومی تأسیس شد.
💡 بنیتو خوارس از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۲ میلادی فرماندار ایالت اوآخاکا بود و در سال ۱۸۵۳ میلادی به دلیل اعتراض خود به دیکتاتوری نظامی فاسد رئیسجمهور وقت مکزیک، سانتا آنا، به تبعید فرستاده شد. او تبعید خود را در نیواورلئان، لوئیزیانا به سر برد، در حالی که مشغول به کار دریک کارخانه سیگار بود همچنان امور سیاسی کشورش را دنبال و در آن شرکت میکرد.
💡 تپه خوارس مربوط به اواسط دوران دورانهای تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان مریوان، بخش مرکزی، دهستان کوماسی، روستای هلیزآباد واقع شده و این اثر در تاریخ ۷ اسفند ۱۳۸۶ با شمارهٔ ثبت ۲۱۵۰۶ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
