حسنت

💡 حسنت که بود زیب بساط مه و خورشید مفروش بجائی که خریدار ندارد

💡 صد ره شکست ای رشک مه حسنت دل و دین را سپه برطرف مه طرف کله مشکن خدا را بیش از این

💡 حسنت به زلف پرچین تسخیر ملک دل کرد فتح چنین که کرده است با لشکر شکسته؟

💡 خواهم از حسنت بگویم آشکارا نکته ای مایه عشرت سوی دلهای ناشاد آورم

💡 ((من عمر قلبه بدوام الذكر حسنت افعاله فى السر و الجهر.))(717)

💡 شد چشم عقل خیره چو در مبداء ازل حسنت نمود جلوه در آیینه صفات

💡 شاعر با استفاده از استعاره‌های بسیار زیبا، از حسنت و شکوه چهره معشوق سخن می‌گوید و تلاش می‌کند تا زیبایی‌های درونی و بیرونی او را در قالب کلمات بیان کند.

💡 در سخنرانی‌های عاشقانه و کلاسیک، شنوندگان با شنیدن توصیفاتی که درباره حسنت و شکوه وجود تو به کار می‌رود، غرق در دنیای خیالی و بسیار شاعرانه می‌شوند.

💡 اگرچه کلمه حسنت بیشتر در متون ادبی و اشعار قدیمی به کار می‌رود، اما همچنان می‌تواند نشان‌دهنده ستایش زیبایی و نیکی از سوی گوینده برای مخاطب باشد.