جنگ ایرانیان

[ویکی فقه] جنگ ایرانیان (قرآن). آیاتی از قرآن در باره نبرد ایرانیان با رومیان و پیشگویی شکست نخستین رومیان است.
خداوند اخبار به وقوع جنگی قریب الوقوع، بین ایرانیان و رومیان می دهد.غلبت الروم• فی ادنی الارض وهم من بعد غلبهم سیغلبون• فی بضع سنین.. رومیان مغلوب شدند! • (و این شکست) در سرزمین نزدیکی رخ داد اما آنان پس از (این) مغلوبیت بزودی غلبه خواهند کرد• در چند سال همه کارها از آن خداست چه قبل و چه بعد (از این شکست و پیروزی ) و در آن روز، مؤمنان (بخاطر پیروزی دیگری) خوشحال خواهند شدکلمه" روم" نام اقوامی از انسانهاست که در ساحل مدیترانه در غرب آسیا زندگی می کنند، در آن ایام این اقوام امپراطوری بزرگ و وسیعی تشکیل داده بودند، به طوری که دامنه آن تا حدود شامات توسعه یافته بود، در ایام نزول این سوره جنگی بین این امپراطوری، و امپراطوری ایران در سرزمینی میان شام و حجاز درگرفت، و روم از ایران شکست خورد، و ظاهرا مراد از کلمه" ارض" سرزمین حجاز و مراد از" ادنی الارض" نزدیکیهای این سرزمین است، و الف و لام در کلمه" الارض" الف و لام عهد است.
← پیشگوئی نتیجه نبرد
۱. ↑ روم/سوره۳۰، آیه۲ - ۴.
مرکز فرهنگ و معارف قرآن، فرهنگ قرآن، ج۹، ص۵۷۳، برگرفته از مقاله «جنگ ایرانیان»
...

💡 یکی از مهم‌ترین نوشته‌های منصوری کتاب شاه جنگ ایرانیان است. از آثار قابل توجه دیگرش می‌توان به سینوهه پزشک مخصوص فرعون، خواجه تاجدار، خداوند الموت (حسن صباح)، ابن سینا نابغه‌ای از شرق، اسپارتاکوس، امام حسین و ایران، اندیشه‌های یک مغز بزرگ (۴ ج)، افکار مترلینک و منم تیمور جهانگشا اشاره کرد.

💡 چنین گفت کز جنگ ایرانیان ز رومی کسی را نیامد زیان

💡 و زان کوشش و جنگ ایرانیان که نگشاد روزی سواری میان

💡 یکی از روش‌های معمول جنگ ایرانیان در این دوره، شکل گرفتن به صورت یک دیوار سپری بود به‌طوری‌که کمانداران می‌توانستند از درون آن تیراندازی کنند. به این گروه از سربازان، اسپارابارا (که در زبان باستانی ایران به معنی سپردار است) می‌گفتند که به یک ترکهٔ مستطیل شکل مسلح شده بودند که به آن اسپارا (یا سپر) می‌گفتند و با یک نیزه کوچک حدوداً دو متری، می‌جنگیدند.

💡 ده سال جنگ ایرانیان با روس‌ها در گرجستان، ارمنستان و آذربایجان و پیمان گلستان در سال ۱۸۱۳ و پیمان ترکمن چای در سال ۱۸۲۸بین روسیه و ایران و از دست رفتن قلمروی بزرگ فارسی‌زبان‌ها به نفع روس‌ها و حملهٔ انگلیس بر خرمشهر، بوشهر و اشغال خلیج فارس، ایران را ناگزیر ساخته بود تا با موافقت نامه پاریس و جدایی هرات از ایران در سال ۱۸۵۷ تن دهد. اینها حوادث تلخی بودند که از خاطر تاجیکان/ فارس‌ها پاک نشده بود.