تقشر

تقشر. [ ت َ ق َش ْ ش ُ ] ( ع مص ) پوست واشدن. ( تاج المصادر بیهقی ) ( زوزنی ). باز شدن پوست، یقال: قشره فتقشر. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). || ( اِ ) بیماریی است در انسان که چنان می پندارد که پوست از دل او باز میشود. چنانکه نزدیک بود که غش بر او عارض گردد. ( بحر الجواهر ).

باز شدن یا کنده شدن پوست چیزی، از پوست درآمدن.

پوست واشدن

💡 قاشِر: هر چه به حدی جالی باشد که چرک از سطح استخوان تواند زدود و در سطح جلد تقشر نمود.

💡 ( ما كنت صانعا فاصنع قبل اذ قشرك ابن اءبيطالب منكل مال تملكه كما تقشر عن العصا لحاها.(447) )