بی سخن

بی سخن. [ س ُ خ َ ] ( ص مرکب، ق مرکب ) ( از: بی + سخن ) گنگ. || خاموش. ساکت. ( ناظم الاطباء ). || غیرناطق:
این رستنی است ناروان هر سو
و آن بی سخن است وین سوم گویا.ناصرخسرو. || کلمه تأکید. حتماً. یقیناً. ( ازلغت محلی شوشتری نسخه خطی ). کنایه از بی شک و بی شبهه باشد. ( از رشیدی ) ( برهان ). بی شایبه. ( از انجمن آرا ) ( از آنندراج ). بی گفتگو. بدون چون و چرا. بلاریب. بی گمان. رجوع به سخن شود:
طاعن و بدگوی اندر سخنش بی سخنند
ورچه باشد سخن طاعن و بدگوی ذمیم.فرخی.قرعه بر هر کو زدند آن طعمه است
بی سخن شیر ژیان را لقمه است.مولوی.گفت ای زن پیش این بت سجده کن
ورنه در آتش بسوزی بی سخن.مولوی.

۱. بی گفتگو.
۲. بی شک وشبهه.

بی گفتگو بی شک بی شبهه.

💡 چونکه آن شوریده بشنید این سخن بی سخن آمد برون زان انجمن

💡 می رود هرجا که خواهد بی سخن گاه مصر و گاه شام و گه یمن

💡 بی سخن می برد از هوش نظربازان را آه ازان روز که آن چشم سخنگو گردد

💡 بزم عشرت را بیارا بی سخن شیشه ی ناموس ما را سنگ زن

💡 با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخن چون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی

💡 بی سخن مسندش از دست سلیمان باشد سایه گر بر سر مور افکند امداد سخن