بلوح

بلوح.[ ب َ ] ( ع ص ) چاهی که آبش خشک شده باشد. || مرد قاطع رحم. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
بلوح. [ ب ُ ] ( ع مص ) درماندن و مانده گردیدن. ( منتهی الارب ). درمانده و عاجز شدن.( از اقرب الموارد ). مانده شدن. ( تاج المصادر بیهقی ). || رفتن آب و خشک گردیدن. ( منتهی الارب ).خشک شدن خاک نمگن. ( تاج المصادر بیهقی ). بَلح. ( از اقرب الموارد ). رجوع به بلح شود. || وافی نشدن زینهاری. ( از منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).

درماندن و مانده گردیدن. درمانده و عاجز شدن. مانده شدن. یا رفتن آب و خشک گردیدن. خشک شدن خاک نمگن. بلح. یا وافی نشدن زینهاری.

💡 که چون فرزانه فرهاد غم اندیش بلوح سنگ زد نقش دل خویش

💡 بلوح امکان حکم ترا دبیر قضا نبشت و پیک شرف زو گرفت و باز آورد

💡 بلوح از قلم نقش بر نیست بست ز نقشی از او هست شد هر چه هست

💡 دم ز محبت زن و همچون صغیر نقش کن این نام بلوح ضمیر

💡 از تو قلم زد بلوح نقش وقایع امر شریعت بدون سعی تو ضایع

💡 می نویسم خط خونابه بلوح رخ زرد آه اگر گلرخ من واقف مضمون نشود