گوهر فشاندن

لغت نامه دهخدا

گوهر فشاندن. [ گ َ / گُو هََ ف َ / ف ِ دَ ] ( مص مرکب ) پراکندن گوهر. در پاشیدن. ریختن و نثار کردن جواهر. || بخشش های شایان کردن. کرم و سخاوت نمایان کردن. || باران باریدن از ابر. || سخن های نادره و بلیغ و فصیح گفتن. || کلمات رسا و بلیغ نوشتن. رجوع به گوهر افشاندن شود.

فرهنگ فارسی

( مصدر ) فرو ریختن گوهر نثار کردن جواهر: جهان آفرین را همی خواندند بران موبدان گوهر افشاندند.

جمله سازی با گوهر فشاندن

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 چو سام از پی نامه خواندن گرفت ز دو دیده گوهر فشاندن گرفت

💡 شاعر در اشعار خود با چنان دقت و ظرافتی کلمات را انتخاب می‌کند که گویی در حال گوهر فشاندن در میان دل‌های تشنه‌ی شنوندگان است.

💡 سخنران با انتخاب کلمات بسیار دقیق و زیبا توانست در میان جمعیت، مانند کسی که مشغول گوهر فشاندن است، توجه همگان را جلب کند.

💡 وقتی او شروع به سخن گفتن کرد، همه متوجه شدند که او با انتخاب کلمات فاخر، در حال گوهر فشاندن و شگفت‌زده کردن مخاطبان خود است.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران