گوهر فشاندن

گوهر فشاندن. [ گ َ / گُو هََ ف َ / ف ِ دَ ] ( مص مرکب ) پراکندن گوهر. در پاشیدن. ریختن و نثار کردن جواهر. || بخشش های شایان کردن. کرم و سخاوت نمایان کردن. || باران باریدن از ابر. || سخن های نادره و بلیغ و فصیح گفتن. || کلمات رسا و بلیغ نوشتن. رجوع به گوهر افشاندن شود.

( مصدر ) فرو ریختن گوهر نثار کردن جواهر: جهان آفرین را همی خواندند بران موبدان گوهر افشاندند.

💡 چو سام از پی نامه خواندن گرفت ز دو دیده گوهر فشاندن گرفت